Home » Gezondheidszorg & Zorgverzekering » Hoe kun je een second opinion aanvragen?

Hoe kun je een second opinion aanvragen?

Hoe kun je een second opinion aanvragen?

In dit artikel lees je hoe je een second opinion kunt aanvragen. Je vindt op deze pagina bovendien een aantal tips om de procedure van een second opinion aanvragen zo soepel mogelijk te laten verlopen. Ben je nog niet bekend met een second opinion? Dan kun je er in dit artikel meer over lezen.

Geen toestemming nodig voor second opinion

Indien je behoefte hebt aan een second opinion, dan is het allereerst goed om te weten dat je van niemand toestemming nodig hebt. Het is dan ook niet per se noodzakelijk om je huidige arts te laten weten dat je een second opinion aanvraagt, hoewel dit volgens de Modelregeling arts-patiënt wel van je wordt verlangd indien dit redelijkerwijs mogelijk is. Het is overigens sowieso aan te raden, omdat je na het verkrijgen van je second opinion in principe terugkeert naar je huidige arts. Je zult hem of haar dus waarschijnlijk vroeg of laat moeten informeren over de uitslag van de tweede mening, en vooraf is in zo’n geval doorgaans een stuk beter dan achteraf.

Procedure aanvragen van een second opinion

Je kunt te allen tijde een second opinion aanvragen. Zowel voor, tijdens als na een onderzoek, diagnose of behandeling. Bij het aanvragen van een tweede mening dien je altijd zelf actie te ondernemen. Tijdens het aanvragen van een second opinion doorloop je doorgaans een aantal stappen. Deze worden hieronder verder uitgelegd.

1. Praat met je huidige arts (optioneel)

Voordat je overgaat tot het aanvragen van een second opinion, is het verstandig je beweegredenen hiertoe eerst met je huidige arts te bespreken. Door je mening duidelijk met je arts te delen, geef je hem of haar de mogelijkheid om hier iets mee te doen. Ben je ervan bewust dat je arts wellicht geen idee heeft van jouw mening en gevoelens. Deze stap is absoluut niet verplicht, maar wel logisch.

2. Bespreek de second opinion aanvraag met je arts (optioneel)

Hoewel ook deze stap niet altijd verplicht is, is het raadzaam om je huidige arts vervolgens te informeren over het feit dat je een tweede mening aanvraagt. Veel behandelaars hebben een procedure voor het aanvragen van een tweede mening, en zijn in meer of mindere mate verplicht om je hierbij te helpen. Zo hebben de meeste ziekenhuizen een protocol voor het aanvragen van een second opinion waar iedere arts van het ziekenhuis zich aan moet houden. De arts kan je veel gevallen zelfs direct doorverwijzen voor een second opinion.

Het is overigens niet alleen “netjes” om je huidige arts te informeren over je stappen. Dit kan ook erg handig zijn, want een second opinion wordt een stuk eenvoudiger als je de gegevens en notities van je oorspronkelijk arts kunt meenemen. Veel artsen kunnen zelfs geen second opinion uitvoeren zonder beschikking te hebben over de gegevens van de oorspronkelijke arts. Let op: je huidige behandelaar is wettelijk verplicht jouw medische gegevens te verstrekken. Je kunt dit – indien nodig – dus eisen.

Tip: reken je niet op de medewerking van je huidige arts, dan kun je hem of haar eventueel ook schriftelijk op de hoogte stellen van je stappen.

3. Doorverwijzing & vergoeding (optioneel)

Let op: een second opinion wordt doorgaans alleen vergoed indien je een doorverwijzing hebt van een arts. Dit mag overigens ook een doorverwijzing zijn van je huisarts. Lees voor meer informatie het artikel “vergoeding second opinion door zorgverzekering“.

4. Zoek een arts voor de second opinion

Heb je tot nu toe nog geen arts gevonden voor de second opinion, dan is het nu tijd om daar werk van te maken. Je kunt zelf een arts benaderen en vragen of hij bereid is tot het verschaffen van een second opinion. Kijk gerust eens op internet rond om een goede arts te vinden. Daarnaast is het goed om te weten dat de meeste zorgverzekeringen tegenwoordig zorgbemiddeling bieden, o.a. voor het aanvragen van een second opinion. Vergeet dus niet om bij je verzekeraar te informeren naar de mogelijkheden.

5. Evaluatie second opinion

Als je je second opinion hebt ontvangen, is het in principe de bedoeling dat je terugkeert naar je oorspronkelijke arts. Je kunt de resultaten van de tweede mening aan hem of haar voorleggen. Je kunt natuurlijk ook besluiten een andere arts te zoeken, een behandeling wel of juist niet voort te zetten of het oordeel van je oorspronkelijke arts te accepteren.

Vragen of tips?

Heb jij zelf een second opinion aangevraagd? Of heb je vragen over de procedure? Laat het hieronder weten in een reactie!

8 reacties op “Hoe kun je een second opinion aanvragen?”

  1. Jos Sparreboom ·

    Voor een second opinion over de Europese landsgrenzen heen geldt een andere procedure. Je moet van de oorspronkelijke arts een verwijzing hebben naar de nieuwe arts. Misschien kunnen jullie een verwijzing toevoegen naar een officiële beschrijving. (Overigens als ik mijn site vermeld krijg ik een “foudt” melding.)

    Beantwoorden
    • Paul ·

      Beste Jos, Je stelling over second opinions in het buitenland geldt niet per definitie. Je hebt namelijk nooit per se een verwijzing nodig voor een tweede mening; dit geldt uitsluitend als je in aanmerking wilt komen voor vergoeding van de tweede mening door je zorgverzekeraar. Mocht jouw zorgverzekeraar een ‘zorgcontract’ hebben met een buitenlands ziekenhuis, dan is de noodzaak van een eventuele doorverwijzing voor een tweede mening aldaar gelijk aan Nederlandse ziekenhuizen die onder contract staan… Indien een binnenlandse gecontracteerde instantie zou worden vergoed, hoort de second opinion van een buitenlandse gecontracteerde instantie gelijk te worden behandeld en dus ook gewoon te worden vergoed. Overigens verschilt de vergoeding van een tweede mening –zowel binnenlands als buitenlands– sowieso per verzekeraar en verzekering… dus het is te allen tijden raadzaam om je zorgverzekeraar te contacteren alvorens je –in de veronderstelling dat deze vergoed wordt– een tweede mening aanvraagt. Vandaar ook het linkje in bovenstaand artikel naar het stukje over “vergoeding van second opinions door zorgverzekeraars”… Al met al is het dus altijd raadzaam om vooraf contact op te nemen met je verzekeraar zodat je er zeker van kunt zijn dat de betreffende buitenlandse arts of instantie überhaupt gecontracteerd is door je verzekeraar, en je dus niet voor financiële verrassingen komt te staan. Dit geldt dus niet alleen voor tweede meningen “over de grens”, maar voor alle vormen van zorg in het buitenland. En dus zelfs voor een tweede mening binnen de landsgrenzen… Overigens vind ik het vrij logisch dat Nederlandse zorgverzekeraars niet zomaar alle buitenlandse artsen en instanties vergoeden; in dat geval zou je op eigen initiatief overal ter wereld zorg kunnen opeisen en declareren. Een medische kilometervergoeding voor ziekenvervoer naar Australië lijkt me niet helemaal reëel. 😛 Hoe dan ook lijkt het me niet onterecht dat je als Nederlander aangemoedigd wordt om in eerste instantie Nederlandse zorgverleners te raadplegen. Overigens snap ik niet wat je bedoelt met “een verwijzing naar een officiële beschrijving”, misschien kun je dit verzoek nader specificeren… Als je een volledig URL (inclusief “http://” of “https://”) invoert, krijg je geen foutmelding en kun je dus eigenhandig het gewenste linkje achterlaten. Groeten, Paul

  2. flip schrameijer ·

    Beste mensen, Jullie schrijven dat behandelaars in meer of mindere mate verplicht zijn de patiënt bij het aanvragen van een second opinion te helpen. Vraag 1: Wat bedoelen jullie daarmee? Vraag 2: Op welke wettelijke of andere regelingen berust die verplichting?

    Beantwoorden
    • Paul ·

      Beste Flip, Een second opinion is in beginsel niets meer of minder dan een oordeel van een andere arts dan degene die je behandelt. Je vraagt een second opinion aan als je twijfelt aan de mening of behandeling die jouw huidige arts voorstelt. Of als je meer zekerheid wenst. Nadat er een diagnose bij je is gesteld, doet je arts je een voorstel voor behandeling. De diagnose en het behandelvoorstel vormen tezamen de ‘eerste mening’. Als je aan de hand van deze eerste mening meer duidelijkheid, zekerheid of geruststelling wilt over de diagnose, prognose of behandelmogelijkheden, en dit graag aan een andere arts zou willen voorleggen, dan heb je daar altijd het recht toe. Er zijn in beginsel drie manieren om een second opinion aan te vragen… A. Je vertelt je behandelend arts dat je een andere arts (bijvoorbeeld in een ander ziekenhuis) een second opinion wilt laten verstrekken; in dat geval kan je huidige BEHANDELEND SPECIALIST desgewenst voor een verwijzing zorgen, medewerking verlenen en/of aanbevelingen doen. B. Je neemt contact op met je HUISARTS voor een schriftelijke verwijzing naar een andere arts/specialist. C. Je vraagt helemaal op eigen houtje een tweede mening aan bij een bepaalde arts, specialist, kliniek of ziekenhuis… Jouw huidige behandeling wordt in principe niet overgenomen door degene die de tweede mening geeft, tenzij jijzelf uiteindelijk beslist over te stappen. (bron) Voor een second opinion heb je in principe niemands toestemming nodig, maar het kán handig zijn om je huidige arts bij de second opinion te betrekken omdat hij/zij voor een doorverwijzing kan zorgen. Artsen leggen nog altijd een eed c.q. gelofte af op het moment dat zij hun artsbevoegdheid ontvangen, waarin zij zweren álle mensen naar beste weten en kunnen te behandelen. Hoewel deze artseneed geen juridische draagkracht heeft, heeft ‘ie een sterke morele/ethische gewichtigheid. (bron) Zoals je al aangeeft zijn de rechten en plichten van artsen en patiënten bovenal ook vastgelegd in het gezondheidsrecht, waarvan de medische ethiek onderdeel uitmaakt. (bron) Er zijn talloze medische wetten (binnen het burgerlijk recht, hier en daar raakvlakken vertonend met het strafrecht); gebundeld vind je ze terug in wettenbundels en -handboeken. Overigens gaat het niet alleen om wetten, maar ook om verdragen, besluiten, regelingen, reglementen, beleidsregels, modelregelingen en circulaires. Daarnaast wegen jurisprudentie, redelijkheid en billijkheid mee. Second opinions, contra-expertises en deskundigenoordelen zijn deels geregeld in de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst (WGBO). De WGBO betreft afdeling 5 (De overeenkomst inzake geneeskundige behandeling), artikelen 446 t/m 468 van Titel 7 van boek 7 van het Burgerlijk Wetboek. (bron + bron) Hoe dan ook is een patiënt altijd gerechtigd een second opinion direct aan een tweede arts te vragen. Vraagt de patiënt zijn behandelend arts een verwijzing naar een tweede arts, dan moet de behandelend arts hieraan meewerken, tenzij hij zwaarwegende redenen heeft dit niet te doen. (bron) De wet stelt bijvoorbeeld: “De hulpverlener moet bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed hulpverlener in acht nemen en handelt daarbij in overeenstemming met de op hem rustende verantwoordelijkheid, voortvloeiende uit de voor hulpverleners geldende professionele standaard.” Natuurlijk zijn er situaties denkbaar waarin een arts je niet kán helpen aan een doorverwijzing voor een second opinion. In dat geval kun je onder meer terecht bij je zorgverzekeraar of bij Zorgbelang Nederland. (bron) Al met al gaat het dus niet zozeer om een strak omlijste en gedefinieerde wettelijke bepaling waarin staat dat artsen expliciet verplicht zijn om patiënten aan een second opinion te helpen. Het gaat erom dat een patiënt in staat gesteld moet worden om zijn rechten uit te oefenen en dat een arts een patiënt NOOIT mag belemmeren in zijn/haar (medische) rechtsuitoefening als het aankomt op diens zorgvraag of zoektocht naar passende zorgverlening. Het gaat er bovendien om dat een arts een algemene zorgplicht heeft en je dus naar beste weten en kunnen moet helpen. (bron + bron) Let wel: veel zorgverzekeraars vergoeden een second opinion alléén als je behandelend arts je doorverwijst naar een collega. Dit maakt eventuele tegenwerking (of gebrek aan medewerking) van een behandelend arts extra onethisch. Een patiënt heeft simpelweg het recht op een tweede mening en op eventuele voortzetting van diens behandeling elders. Word je desalniettemin tegengewerkt, dan kun je stappen overwegen, waaronder een klacht indienen of gerechtelijke stappen nemen. Voor een second opinion hoeft niet eens sprake te zijn van ontevredenheid; de behoefte aan aanvullende duidelijkheid, zekerheid of geruststelling kan al volstaan. Mogelijke redenen voor een tweede mening:

      • Een ander ziekenhuis kan je sneller helpen dus je wilt je daar oriënteren.
      • Je bent, om welke reden dan ook, voornemens om je behandeling elders voort te zetten.
      • Je hebt geen vertrouwen meer in de behandeling van je huidige arts.
      • Etc. etc. etc.

      Natuurlijk vragen veruit de meeste mensen een second opinion niet zomaar aan; dit gebeurt doorgaans als men voor een ingrijpende behandeling staat en onzeker is over de geopperde stappen. Al met al is de behoefte aan een second opinion-onderzoek niet per definitie een blijk van wantrouwen jegens je eigen behandelaar, maar simpelweg een patiëntenrecht. Mocht je behandelend arts bij de kennisneming of suggestie van een tweede mening in diens eer worden gekrenkt en/of geagiteerd reageren, dan is dat simpelweg onprofessioneel. (bron) Hopelijk heb ik je vragen hiermee naar wens beantwoord. Groeten, Paul

  3. Masoma Joya ·

    Ik zou graag willen weten of je een second opinion kan aanvragen indien de diagnose en behandeling van de ziekte in het buitenland, in dit geval India, zijn gedaan.

    Beantwoorden
    • Paul ·

      Beste Masoma, Jazeker kan dat. In dat geval kun je denk ik het best naar je huisarts gaan en je twijfels over de Indiase diagnose en behandeling aan hem/haar voorleggen. Dan kan hij/zij je indien nodig doorverwijzen voor vervolgonderzoek of vervolgbehandeling. Groeten, Paul

  4. B van krimpen ·

    Ik wilde graag weten hoe ik een second opinion aan kan vragen wanneer behandelend artsen van mijn zoon diagnoses aangeven, welke naar ons (ouders) idee simpelweg heeft overgeschreven van een gezinsvoogd. Wanneer ik originele onderzoeksrapporten opvraag, krijg ik die gewoonweg niet. Met deze (naar ons idee) valselijke diagnoses worden onterechte zorgmeldingen gemaakt; ook zijn er enkele artsen die weer aangeven dat sommige problemen zich niet meer voordoen terwijl diezelfde gezinsvoogd daarvoor ook weer zorgmeldingen maakt. Moet ik voor een second opinion dan zelf een andere arts zoeken, want ik denk dat deze arts wel onafhankelijk moet zijn van de nu behandelend arts. We zijn hier niet zo bekend mee. Kunt u ons adviseren wat dan het beste is om te doen?

    Beantwoorden
    • Paul ·

      Beste B. van Krimpen, Wat je inderdaad moet doen is eigenhandig een andere arts zoeken voor een second opinion. Misschien dat een vriend of familielid wel een behulpzame arts in de buurt kan aanraden? Neem wel eerst even contact op met je zorgverzekeraar om te laten bevestigen dat de kosten voor deze tweede mening worden vergoed. Ook kun je de hulp inschakelen van je zorgverzekeraar om een geschikte andere arts te vinden. Als je arts op zo’n manier met je omgaat is het wellicht sowieso beter om van arts te veranderen. Misschien dat je nieuwe huisarts schappelijker en welwillender zal zijn… Als ook dat geen oplossing is, kun je ook altijd contact opnemen met een Zorgbelangorganisatie bij je in de buurt. Kijk maar eens op deze pagina van Zorgbelang Nederland. Het IGZ is overigens ook een optie. Je hebt overigens te allen tijde recht om medische gegevens in te zien, dus desnoods laat je je huidige arts weten dat je voornemens bent een officiële klacht in te dienen indien hij/zij blijft nalaten informatie te verstrekken. Een advocaat of eerstelijns (en vrijblijvende) rechtshulp (Juridisch Loket) kan in zulke juridische perikelen uitkomst bieden. Een dergelijke partij kan je helpen om een officiële klacht in te dienen of een rechtszaak aan te spannen. Iedere huisarts heeft bovendien een klachtenreglement en een klachtencommissie. Dit is juridisch vastgelegd in de ‘Wet Klachtrecht Cliënten Zorgsector’ en een arts kan hier dus niet omheen. De klachtencommissie van je huisarts is de aangewezen plek om je klacht te deponeren. Baat ook dit niet, dan is er nog het ‘regionaal tuchtcollege in de gezondheidszorg’ en uiteindelijk de kantonrechter. Hopelijk hoeft het niet tot juridische stappen te komen en draait je arts bij. Met vriendelijke groet, Paul

Plaats een reactie

Je reactie wordt voor publicatie gekeurd door de redactie en dient te voldoen aan de regels voor reacties.