Hormonen testen middels hormoononderzoek

Er wordt steeds meer geschreven over hormonen. Dat komt omdat de uitwerking van hormonen op het menselijk lichaam steeds gedetailleerder in kaart wordt gebracht. Inmiddels weten we dat hormonen van invloed zijn op zo’n beetje alle lijfelijke processen. Ze reguleren je hongergevoel, vetopslag, energiehuishouding, lichamelijke ontwikkeling en zelfs je emotionele gesteldheid.

Dat is allemaal leuk en aardig, maar hoe kun je nou eigenlijk testen hoe jouw hormoonhuishouding ervoor staat? Zit het wel snor met jouw hormonen of lijd je aan een hormonale disbalans? Veel mensen willen graag weten hoe gezond hun hormoonhuishouding is. De vraag die dan ook vaak voorbij komt is: ‘kun je je hormonen laten meten c.q. onderzoeken c.q. testen?’. In dit artikel bespreken we het testen van je hormoonhuishouding…

Endocrien systeem

De hormoonklieren die binnenin je lijf hormonen produren en afscheiden, worden tezamen het ‘endocrien systeem’ genoemd. Er kan van alles aan de hand zijn met je endocrien systeem. Zo kan een hormoonklier ontstoken zijn; te veel of te weinig hormonen produceren en/of afgeven; of simpelweg defect zijn.

De bekendste endocriene hormoonklieren zijn de schildklier (thyroïd), alvleesklier (pancreas), hersenaanhangsel (hypofyse), pijnappelklier (epifyse), zwezerik (thymus), eierstokken (ovaria), teelballen (testes) en bijnieren. De productiviteit en vitaliteit van je hormoonklieren is grotendeels afhankelijk van je algehele lichamelijke en mentale gesteldheid.

Naast de endocriene hormoonklieren zijn er nog veel meer cellen die hormonen kunnen produceren/afscheiden. Denk maar eens aan de cellen van je nieren, hart, maag, darmen, placenta en vetweefsels.

Tekorten & overschotten aan hormonen

Zowel tekorten als overschotten aan hormonen zijn slecht. Een tekort van het ene hormoon kan bovendien een overschot van een ander hormoon in de hand werken (“disbalans”). Aan bepaalde hormoonschommelingen kun je niet veel doen. Denk maar eens aan:

  • Puberteit
  • Menstruatie (ongesteldheid)
  • Ovulatie (eisprong)
  • Zwangerschap
  • Menopauze & overgang
  • Penopauze (midlifecrisis)
  • Noodzakelijk gebruik van hormonale medicijnen
  • Voorbehoedsmiddelen (“de pil” e.a.)

Dit zijn allemaal voorbeelden van omstandigheden waaronder en periodes waarin je lichaam onwijs grote hormonale veranderingen doormaakt. Afwijkingen in de hormoonhuishouding kunnen echter ook duiden op hormoon-gebonden complicaties…

Aandoeningen aan hormoonklieren

Als je een serieuze aandoening hebt aan een hormoonklier, dan ontstaan gegarandeerd hormonale problemen. De ernst van de hormonale afwijking is logischerwijs afhankelijk van de exacte aandoening. Zo is een (deelse) verwijdering van een hormoonklier veel ingrijpender voor je hormoonhuishouding dan een ietwat traag werkende schildklier of alvleesklier.

Als je schildklier uitvalt, dan ontstaat er een gebrek aan schildklierhormonen dat gemakkelijk kan worden ontdekt in je bloed. Dit zul je ook zelf gegarandeerd merken, want je wordt er simpelweg ziek van. Er zijn echter ook veel subtielere hormonale disbalansen mogelijk. Dit soort kleinschalige hormoonafwijkingen komt veelvuldig voor. Helaas is het voor zowel patiënten als doctoren erg lastig om bepaalde gezondheidsklachten te koppelen aan specifieke hormonen.

Let op: de meeste hormonen kun je niet als crème smeren of als pilletje innemen, zonder dat daar (hevige) bijwerkingen door ontstaan.

Hormoontest laten uitvoeren

Je kunt je bloed vrij gemakkelijk laten prikken bij een bloedafnamepunt (“prikpost”), waarna het wordt gecontroleerd bij een medisch laboratorium. Je bloed kan o.a. worden gecontroleerd op vitamines, mineralen, spoorelementen, bloedsuiker, bloedcholesterol, bloedlichaampjes, ontstekingseiwitten en/of ziekteverwekkers.

Met hormonen zit het toch net even wat ingewikkelder, omdat het er zo veel zijn. Bovendien zijn afwijkingen in de hormoonspiegels doorgaans minder gemakkelijk te ontdekken, verklaren en interpreteren. Het testen van je algehele hormoonbalansen is een gecompliceerd, genuanceerd, geavanceerd en bovenal arbeidsintensief werkje.

Hormoontests meten de concentraties van hormonen en hormoonreceptor-antistoffen in je bloed en/of urine. Voor nagenoeg ieder hormoon en iedere antistof is wel een test te bedenken. Uitgebreide hormoonmetingen kosten dan ook heel veel geld, en ze worden daarom alleen uitgevoerd als er medische grondslagen voor zijn. Dit geldt o.a. bij verdenking van onvruchtbaarheid, diabetes, ontwikkelingsstoornissen, hersenafwijkingen, menstruatiestoornissen, overgangsklachten of schildklierafwijkingen.

Weetje: De meest gebruikte en meest simplistische hormoontest is de zwangerschapstest.

Waarom zou je je hormonen laten testen?

Op steeds meer websites wordt beweerd dat zo’n beetje alle gezondheidsklachten –waaronder overgewicht & zwaarlijvigheid– worden veroorzaakt door “je hormonen”. Hoewel er absoluut waarheid in deze bewering schuilt, is de uiting ervan totaal nietszeggend. Als je het hebt over ‘je hormonen’, dan bedoel je namelijk een enorme verscheidenheid aan stoffen die signaaltjes overbrengen aan je cellen en organen. Bij alles binnen je lijf zijn hormonen betrokken, en het is dan ook volkomen logisch dat ze tevens een rol spelen bij afvallen, aankomen, ziekte en genezing.

Mensen die moord en brand roepen over ‘je hormoonhuishouding’ proberen veelal interessant en dramatisch te doen. Het is bovendien veilig, want omdat de hormoonhuishouding zo’n breed begrip is, sla je de plank nooit (volledig) mis. Het is desalniettemin nutteloos om mensen botweg te melden dat het hun hormonen zijn die de boel verstieren. Dan kun je ook zeggen dat het aan iemands “gezondheid” ligt. Hormonen beïnvloeden namelijk alles, en alles beïnvloedt je hormoonhuishouding. Wat je eigenlijk wilt weten is welke hormonen uit balans zijn, welke hormoonklieren hieraan ten grondslag liggen en wat de achterliggende reden is van de hormonale disbalans.

Tip: Een verstoord hormonaal evenwicht is veelal het gevolg van een onevenwichtige leefstijl. In de meeste gevallen van hormonale disbalans moet je dus niet aan je hormonen laten schroeven, maar simpelweg gezonder gaan leven!

Vrijblijvende hormoonmeting…

Vanwege de continue opspraak van hormonen zijn er steeds meer mensen die hun hormonen willen laten testen, zelfs als ze daar geen fundamentele redenen voor hebben. Ze voelen zich ziek, zwak, moe of misselijk, en lezen over hormonen… Vervolgens zouden ze graag willen weten hoe de kwaliteit van hun hormoonhuishouding is. Van welke soort heb ik er te veel en van welke te weinig?

Helaas kun je niet zomaar naar een hormonenspecialist stappen om je volledige hormoonhuishouding te laten doormeten. Er zijn namelijk niet alleen metingen nodig om hormoonconcentraties te bepalen. Vaak zijn er ook hormoon-remmende en hormoon-stimulerende tests vereist. Een hormoonafwijking kan zelfs worden veroorzaakt door foutieve aansturing van een hormoonklier door een ander orgaan of door een afwijkende interpretatie van je hormoonreceptoren. En zijn je hormonen tijdelijk te hoog of te laag, of zijn ze dat altijd? Al met al is het niet haalbaar om iemands volledige hormoonhuishouding nauwkeurig in kaart te brengen.

Toch zijn er allerlei “hormoon-deskundigen” die beweren hormonale disbalansen en hormoonafwijkingen te kunnen verhelpen met behulp van eenvoudige behandelingen. Het gaat veelal om mensen die alternatieve geneeswijzen bedrijven zoals bioresonantie, fytotherapie en electroacupunctuur. Ik laat in het midden of deze methodes werkzaam zijn of niet, maar ze vormen in ieder geval géén alternatief voor biochemische hormoontests die door biologen en scheikundigen worden uitgevoerd in laboratoria.

Hormonen innemen

Er zijn allerlei medicijnen en middelen op basis van hormonen. Denk maar eens aan:

  • Testosteronsupplementen (zoals AndroGel®)
  • Corticosteroïden (zoals cortison & Nasonex®)
  • Anticonceptiemiddelen (“de pil” e.a.)
  • Insuline (bij suikerziekte)
  • Groeihormonen (zoals somatropine)
  • Morfine (pijnstiller, afgeleid van endorfine)
  • Schildkliermedicatie (Thyrax e.a.)
  • Alfablokkers & bètablokkers
  • Progesteronsupplementen (zoals Primolut® & Utrogestan®)

Hormonen komen van nature ook voor in plantaardige en dierlijke voedingsmiddelen, dus je zou zeggen dat ze weinig kwaad kunnen. Wat je echter voor ogen moet houden is dat er talloze verschillende hormonen zijn, en dat geen enkel hormoon hetzelfde is. Ieder hormoon wordt op een andere manier opgenomen en verwerkt door het menselijk lichaam. Sommige hormonen moet je smeren, andere spuiten en weer andere slikken om ze te activeren. Sommige hormoonsupplementen kunnen niet eens worden geabsorbeerd door je spijsverteringskanaal; andere slaan in als een bom.

Hoewel je in principe goede resultaten kan boeken met hormonale medicijnen en supplementen, kennen hormonen ook veel bijwerkingen. Het is dus niet zo dat je op eigen houtje hormonale medicamenten en supplementen kunt gebruiken. Dit dient altijd in samenspraak met een (bevoegd!) arts te gebeuren.

Let op: Er worden steeds vaker “bio-identieke” (niet-synthetische) hormonen aangeboden via internet. Hoewel men doet voorkomen dat je ze naar hartenlust kunt innemen –ze zijn immers natuurlijk– kun je er je volledige interne hormoonhuishouding mee ontregelen, wat levensbedreigende complicaties tot gevolg kan hebben!

Te weinig VS. ongevoelig

Bepaalde semi-medici zwaaien met een pendel en stellen vervolgens vast dat je een tekort aan een bepaald hormoon hebt. Ze verkopen je vervolgens een potje met pillen die bio-identieke hormonen bevatten. Het is echter zeer gevaarlijk om zonder medeweten van en goedkeuring door een arts hormonen in te nemen.

Bovendien is het in veel gevallen nutteloos om hormonen in te nemen. Hormooncomplicaties zijn namelijk vaak een kwestie van ongevoeligheid van de hormoonreceptoren en niet van een tekort aan hormonen. Als jij ongevoelig bent voor een bepaald hormoon, dan circuleert er wél voldoende van het  desbetreffende hormoon in je bloed, maar reageert je lichaam er niet radicaal genoeg op. Als je vervolgens méér van dit hormonen inneemt, dan gaat je lichaam er juist minder van produceren. Zodoende werk je juist een tekort in de hand.

Je wilt dus niet méér hormonen in je bloed; je wilt dat een kleine hoeveelheid hormonen toereikend is om boodschappen over te brengen.

Hormoonhuishouding optimaliseren…

Op eigen houtje aan je interne hormoonhuishouding morren is alles behalve raadzaam. Als je je zorgen maakt over je hormoonhuishouding, dan kun je echter wél een aantal voorzorgsmaatregelen treffen, namelijk:

  • Veel bewegen (krachttraining + cardiofitness)
  • Biologisch eten (dus niet chemisch)
  • Voldoende water drinken
  • Terughoudend zijn met hormonale medicatie
  • Alcohol, cafeïne, geraffineerde suikers & zout beperken
  • Oppassen met drugs (verdovende middelen e.a.)
  • (Overmatige) stress zo veel mogelijk vermijden
  • Overgewicht inperken

Als je bovenstaande tips in acht neemt, dan help je hormonale ongevoeligheid voorkomen. Je lichaam hoeft dan minder hormonen aan te maken om boodschappen glashelder over te brengen. En dat is wat je wilt!

Al met al geldt: hoe lekkerder je in je vel zit, des te beter je hormoonhuishouding; en hoe beter je hormoonhuishouding, des te lekkerder je in je vel zit. Dus als je je vitaal voelt en je algehele gezondheid goed is, dan is dat een teken van een goede hormoonhuishouding en vice versa.

Tot slot

Tegenwoordig krijgt een hormonale disbalans de schuld van alle gezondheidsproblemen op zich. Dit is niet per se ten onrechte, want bij alle fysiologische functionaliteiten zijn hormonen betrokken. Zo worden diabetesklachten veelal veroorzaakt door afwezigheid van het hormoon insuline. Schildklierklachten ontstaan door een gebrek of overschot aan de hormonen T3 en/of T4. En overgangsklachten ontstaan doordat de eierstokken hun productie van het hormoon oestrogeen staken.

Toch is het niet zo dat je uit voorzorg je hormoonhuishouding kan laten testen en doormeten. Er wordt pas medisch onderzoek naar hormonen gedaan als je hormoon-gebonden complicaties vertoont. Misschien dat je in de toekomst wel naar hartenlust hormoononderzoek kan laten uitvoeren, maar momenteel zijn er voornamelijk charlatans die onwetenschappelijke methodes hanteren om preventief je hormoonhuishouding door te meten en aan te passen.

Heb jij ervaring met hormoon-gebonden complicatie en hormoon-onderzoek? Deel hieronder jouw ervaringen en standpunten…

150 reacties op “Hormonen testen middels hormoononderzoek

  1. Jo ·

    Hallo, ik lees hier veel herkenbare dingen. Ik zou toch ook graag advies willen. Een paar jaar geleden ben ik met depressieklachten bij de huisarts gekomen en aan de medicijnen (antidepressiva) gezet. Een aantal maanden later via deze huisarts ook bij een psycholoog. Mijn hele verleden uitgeplozen, maar ik heb er nooit echt een oorzaak voor gevonden. Het heeft me allemaal wel geholpen en ik voelde me weer lekkerder in mijn vel en rustiger in mijn hoofd. Vorig jaar ben ik gestopt met de medicijnen en de behandeling bij de psycholoog afgerond. Nu sinds een aantal maanden ben ik regelmatig erg gejaagd en zenuwachtig. Naar aanleiding hiervan ga ik weer piekeren en vind ik altijd wel iets om me druk over te maken en creëer ik bij mezelf een angst voor van alles en nog wat. We zijn dit eens bij gaan houden en terug gaan denken…. Nu blijk ik dat dus rond de menstruatie en de eisprong te hebben. Ook al tijdens de vorige behandelingen bij de psycholoog heb ik dit kennelijk al uitgesproken, maar verder ging er geen belletje rinkelen. Een aantal maanden dit te hebben bijgehouden, is het iedere keer raak. Zodra de eisprong voorbij is, wordt ik weer rustiger. En ook na de menstruatie zwakt dit weer af. Hiermee ben ik naar de huisarts gegaan. Ik heb vervolgens bloed moeten prikken voor afwijking in hormoonbeeld. Ik ben 39 jaar, misschien de overgang al? Via de assistente na een paar dagen de uitslag: Er is niks afwijkends gevonden. Oké… Dit had ik niet verwacht! Het is zo overduidelijk, dacht ik! Na een paar maanden weer terug naar de huisarts, ik voel me echt niet fijn tijdens die dagen, gewoon echt rot! Ja, volgens de huisarts kan ik weer aan de antidepressiva, maar nee! Dat wil ik absoluut niet. Dan terug naar de psycholoog? Misschien zit er toch nog iets onverwerkts te wringen. Ja, toch maar naar de psycholoog. Daar ben ik nu 2x geweest en het zal me vast helpen. Ik kan altijd sterker worden, maar het wringt me enorm dat ik eigenlijk zeker weet dat die klachten echt een lichamelijke / hormonale oorzaak hebben. Ik heb het gevoel dat ik tegen een muur loop bij de huisarts. Is dit nu raar? Of moet ik voet bij stuk houden en hopen dat er iets meer onderzoek komt zodat ik dit kan oplossen?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Jo, Hoe zag de uitslag van je bloedwaardeonderzoek er precies uit qua geslachtshormonen, sekshormonen, schildklierhormonen, bijnierhormonen, et cetera? Dus onder andere progesteron, oestrogeen, TSH, T4, T3, et cetera. Heb je de bloeduitslagen niet onder ogen gekregen, vraag ze dan op bij je huisarts(assistent)(e)! Ik ben benieuwd… Sterkte en groeten, Paul

    • Lan ·

      Ik heb dit ook! Vorig jaar ook naar psycholoog geweest. Ik dacht dat ik depressieve kenmerken had, maar met vlagen. Ik zat niet op mijn plek bij de psycholoog, dus snel daarmee gestopt. En nu, één jaar later, nu ik probeer af te vallen omdat ik 10 kilo overgewicht heb, is het voor mij overduidelijk dat ik in de week voor mijn menstruatie deze klachten krijg. Het is alsof mijn brein mijn emoties, reacties en handelen overneemt. Ik hoor mijzelf achteraf praten en zie mijzelf reageren op dingen waarvan ik later denk: jemig, kan dit niet anders. Ik lijk er op het moment zelf geen invloed op uit te kunnen oefenen. Vorig jaar zei de huisarts dat aan de pil gaan dit zou oplossen. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik dat niet van plan ben om te gaan slikken. Ik heb daar geen goede ervaringen mee. Ik ben blij jouw verhaal te lezen, maar weet nu niet zo goed wat ik er verder mee kan. Ik ben van plan om mij in te lezen op het gebied van hormonen en voeding (hoewel ik al veel over voeding zelf uitgezocht heb, maar nog nooit in combinatie met hormonen). Andere tips zijn meer dan welkom. Ik voel me namelijk maar twee (soms 1,5) van de vier weken per maand oké. En dat is voor mij echt te weinig.

    • Paul ·

      Beste Lan, Zijn je T3 (schildklierhormoon) en T4 (schildklierprohormoon) al eens gecontroleerd? En jodium: hetgeen nodig is om deze hormonen te produceren? En TSH: het hormoon dat de schildklier stimuleert? En vitamine D: een groepje prohormonen? Tekorten aan deze direct / primair en indirect / secundair hormonale stoffen kunnen zulke klachten veroorzaken. En hoewel de menstruatie een hormonale aangelegenheid is, verlies je simpelweg ook bloed. En bij bloedverlies verdwijnen ook bepaalde vitamines en mineralen, waaronder ijzer en vitamine B12.

    • Lan ·

      Sorry, nog een toevoeging: Op de dag dat mijn menstruatie stopt, voel ik alles van mij afvallen en word ik een stuk actiever en vrolijker. Dit duurt een volle week. Daarna zak ik stapje voor stapje weer in de gevoelens van nergens geen zin in hebben, tegen dingen opzien, en uiteindelijk depressieve gevoelens. Dat laatste is dan een week voor mijn menstruatie. Ik word dit zo zat. Het beïnvloedt mijn functioneren thuis bijvoorbeeld. Ook ben ik in de week voor m’n menstruatie bijna drie kilo zwaarder. Ik voel het aan m’n buik en rug en zij, waardoor ik me nog ellendiger voel. Ik wil van al deze gevoelens en klachten enorm graag vanaf.

    • Lan ·

      Allerlaatste toevoeging (beloofd) 😉 Daarnaast slaap ik slecht. Ik val te laat in slaap, kan rond 5 uur klaarwakker zijn en word ik ’s ochtends dus moe wakker. Ik heb gelezen dat het stresshormoon cortisol hier een rol in kan spelen. Dit zou weleens (werkgerelateerd) kunnen kloppen. Magnesium en PS-100 zou kunnen helpen hierbij las ik. Dit zou ook kunnen verklaren waarom afvallen lastig gaat. Paul en meelezende andere mensen, heeft iemand hier ervaring mee?

    • Jo ·

      Hallo Paul en andere lezers, Allereerst bedankt voor de reacties. De uitslagen heb ik niet meer opgevraagd, alleen weet ik dat deze normaal zijn?! Ik heb toch de stoute schoenen aangetrokken en heb een afspraak gemaakt bij een andere huisarts. Ik kreeg hiervan zoveel begrip. Deze huisarts gelooft ook dat het iets lichamelijks is en niet psychisch. De eerste stappen zijn een echo en een bezoek aan de gyneacoloog. Helaas kan ik pas over een week of 5 terecht, maar goed, het is een volgende stap en wie weet wat hier uit komt. Wordt vervolgd!

  2. Sandra ·

    Beste Paul, Ik heb alopecia androgenetica. Tegen haaruitval slik ik Diane 35 en Androcur. Ik zit al heel lang niet goed in mijn vel. Ik wil graag met beide stoppen. Ik ben alleen als de dood dat mijn haar weer erg gaat uitvallen als ik stop. Waar ik ook weer depri van wordt… Ik weet gewoon niet wat ik moet doen… Groetjes, Sandra

    Reageer
    • Paul ·

      Ik zou heel graag een accurate voorspelling doen over (de gevolgen van) elk van beide keuze-opties, maar helaas ben ik daar niet toe in staat. Het is onmogelijk om de exacte uitwerking in een individu in te schatten van het stoppen met Diane 35 en Andrucur. Het enige wat je kunt doen is de potentiële voordelen en nadelen van elke optie tegen elkaar wegstrepen, vervolgens een beslissing nemen en tot slot hopen dat het de juiste beslissing blijkt te zijn. 🙁

    • Britt ·

      Dag Sandra, Pffffff! Ik herken je verhaal helemaal en zit/zat in het zelfde schuitje. Heb 5 jaar Diane en Androcur geslikt, maar na een aantal vervelende bijwerkingen in de loop der jaren ben sinds 1 week gestopt met de Androcur. Was de afgelopen jaren misschien door de Androcur nog meer depri dan door de haaruitval. Het is voor mij een heel lastig proces geweest om de haaruitval te accepteren, maar door een psycholoog ben ik nu op de goede weg! De knop moet om en dat doe je uiteindelijk zelf al dan niet met een beetje hulp! Merk dat ik nu langzaam weer wat instabieler in mijn emotie wordt, maar wil graag weer de oude vrolijke ik worden en genieten van de dag. Heb mijn traject dat ik in gedachten heb eerst helemaal samen met mijn partner uitgeschreven en ga me daaraan houden. Kids zeggen dat ik nu al vrolijker ben, maar ik denk persoonlijk dat het ook komt omdat ik weet hoe ik het de komende periode ga doen! Wens je veel wijsheid toe voor de toekomst en ben benieuwd hoe het verder met je gaat!

  3. Kim ·

    Beste Paul, Nadat ik 1,5 jaar een combinatie van tramadol, diazepam en paracetamol geslikt heb i.v.m. rugklachten, ben ik daar mee gestopt omdat mijn klachten wat draaglijker werden en te overzien zonder de medicijnen. Helemaal in t begin slikte ik 3 x per dag van alles 1, later twee en op t einde meestal 1x per dag, maar dan wel een halve diazepam i.p.v. een hele. Daarnaast is het misschien goed om te weten dat mijn rugklachten een zware waarschuwing waren van mijn lichaam: tot niet en niet verder en kwam ‘erbovenop’ een burn-out. In oktober ben ik al 2 jaar in de weer met alles. Maar goed, nu ruim een maand of 3 zonder medicatie. In die maanden kreeg ik ontzettende last van honger en heel de dag trek in eten (vast, koolhydraten, oer-eten voor mijn gevoel), minder zin in suikers trouwens. En ben ook zo’n 4 kilo aangekomen nu. De honger en trek zijn gelukkig wat afgenomen, maar lichaam heeft wel behoefte aan goed eten. Ik snoep ook bijna niet, en let op hoe en wat ik eet. Maar er gaat niets af, terwijl dat voorheen wel gelukt zou zijn. Zo’n 12 jaar geleden was ik ook een stuk zwaarder en heb achteraf altijd gedacht dat t met mijn hormonen te maken heeft gehad. Hield ook veel vocht vast en zag er ook zo opgeblazen uit. Dit is uiteindelijk vanzelf weggegaan. Ook nu heb ik sterkt t gevoel dat t voor een groot deel door een disbalans in mijn hormonen komt, dat deze door lang gebruik van medicatie in de war zijn geraakt. Mijn menstruatie is namelijk ook al een half jaar, zo niet langer een aantal dagen te vroeg of te laat (voorheen altijd op tijd zonder pil o.i.d.). Ook nu houd ik vocht vast en heb ineens ook redelijk veel putten in m’n billen / benen gekregen, plus gewoon doen extra kilo’s, waar ook niets van afgaat. Nu vraag ik me af of u hier misschien meer van weet en tips in kan geven? Ik hoor het heel graag, bedankt alvast en met vriendelijke groet! Kim

    Reageer
  4. Karin ·

    Beste Paul, Vorig jaar ben ik gestopt met de pil omdat ik liever geen hormonen in m’n lichaam wilde stoppen. Ik voelde me erdoor super in m’n vel en veel meer mezelf. Een paar maanden geleden kreeg ik helaas steeds meer problemen door hormonale disbalans. Haaruitval, ergere PMS-klachten en hormonale acne. De acne begon rustig en is de afgelopen maanden uitgegroeid tot flinke ontstekingen. Ik heb de pil geslikt van m’n 15e tot m’n 28e en daarvoor of tijdens nooit erge acne gehad. Soms wat pukkels, maar niets zo erg als nu! Ongeduldig als ik ben, ben ik maar meteen weer aan de pil gegaan. Eerst een week Microgynon weer genomen, maar dat ging compleet fout. Stemmingswisselingen, depressief, huilen en ga zo maar door… Nu sinds 1,5 week de Yasmin pil, deze zou ook helpen tegen acne. Ook deze pil heeft veel negatieve bijwerkingen. Het liefst slik ik echt helemaal geen anticonceptiepil!!! Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn lichaam zonder toegevoegde hormonen op een natuurlijke manier in balans kan komen? Ik ben ten einde raad! 🙁 Groetjes, Karin

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Karin, Over hormonale acne bij jongvolwassen en volwassen vrouwen (ten gevolge van stoppen met de anticonceptiepil oftewel ‘de pil)’ is heeeeeel veel te doen! Wat ik in mijn vorige antwoord onder dit artikel ook al aangaf… De anticonceptiepil bevat progestageen dat de natuurlijke menstruatiecyclus onderdrukt. PMS-achtige en PCOS-achtige klachten worden veelal door de pil onderdrukt, maar het onderliggende probleem dat ten grondslag ligt aan zulke klachten wordt niet genezen of weggenomen. Het komt dan ook heeeeeel vaak voor dat klachten die jarenlang worden onderdrukt met behulp van hormonale anticonceptiva zich in extreem hevige vorm manifesteren zodra er wordt gestopt met het betreffende hormonale anticonceptivum. Alsof de klachten die al die tijd succesvol zijn onderdrukt ineens een inhaalslag proberen te maken (dus uitstel, geen afstel)… Helaas heb ik geen concreet effectief advies voor je. In veruit de meeste gevallen duurt het gewoon ontzettend lang voordat de kunstmatig verwrongen hormoonhuishouding weer een eigen natuurlijk evenwicht heeft teruggevonden. Geduld is dus veelal de bepalende factor. Tijd, tijd, tijd… Je lichaam vindt doorgaans vanzelf een balans, maar dat gaat helaas niet over 1 nacht ijs… Daarnaast kan het raadzaam zijn om je hormoonhuishouding te laten controleren. Laat bijvoorbeeld je bloed prikken op een vitamine D-tekort, op schildklierhormonen / schildklierwaarden (FT4, FT3 en TSH), op sekshormonen (zoals oestrogenen: oestron, oestriol, 17-beta-oestradiol; LH; progesteron; prolactine; testosteron) en op bijnierhormonen (aldosteron, cortison; cortisol; corticosteron). Er zijn volop websites waarop tips worden gegeven ter behandeling van hormonale acne door het stoppen met de pil, maar dan gaat het voornamelijk om huidverzorgingstips en camouflagetips (dus ten aanzien van gezichtsverzorgingsproducten en make-up / cosmetica). Medicijnen zijn er amper. Soms worden antibiotica, corticosteroïden of derivaten van vitamine A-zuur voorgeschreven, maar vaak bieden zulke medicamenten geen permanente oplossing. Ook de pil wordt –helaas– regelmatig voorgeschreven ter behandeling van hormonale acne. Zie eventueel ook de volgende artikels:

      Heel veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  5. Leonie ·

    Beste Paul, Ik weet niet of ik hier terecht kan met mijn vraag… Maar kan het op zijn minst proberen… Ik ben 32 jaar en heb 2 jaar geleden mijn baarmoeder en eierstokken moeten laten verwijderen. U begrijpt dat dit op mijn leeftijd een behoorlijke impact heeft gehad, en nu nog steeds. Na een aantal medicijnen te hebben geprobeerd slik ik nu Tibolon om de overgang tegen te houden. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me bij deze medicijnen toch ook niet echt prettig voel, aangezien deze weer verhoogde kans op borstkanker geeft. Als ik met mijn verhaal naar mijn gynaecoloog ga, wordt er gezegd dat ik dan maar ieder jaar een borstscan moet laten maken. U begrijpt waarschijnlijk wel dat ik na alle ellende die ik gehad heb niet zit te wachten op een verhoogd risico van borstkanker. Ik voel me gewoon niet gehoord wat dat betreft en heb / krijg het idee dat artsen niet goed weten wat ze met me aanmoeten. Weet u misschien een goed alternatief voor mij? Met vriendelijke groet, Leonie

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Leonie, Wat een vreselijke situatie! 🙁 Ik begrijp je bezorgdheid volledig en vind je vragen volkomen gegrond! Echt extreem naar dat je niet gehoord wordt door je artsen! Het verhoogde risico op borstkanker bij tibolon is echter wel zeer relatief… Uit onderzoek is gebleken dat HRT / HST oftewel hormonale substitutietherapie (HST) middels oestrogeen-progestageencombinaties (en wellicht ook met uitsluitend oestrogeen) de kans op borstkanker vergroot. Tibolon heeft ongeveer dezelfde werking als de vrouwelijke hormonen progesteron en oestrogeen, maar of het kans-op-borstkanker-verhogende effect gelijk is, kan ik nergens terugvinden. Sowieso is een potentieel verhoogd risico afhankelijk van de duur van de behandeling. Het verhoogde risico treedt op na een aantal behandelingsjaren. Na het stoppen van de behandeling neemt het risico weer af. Na hooguit 5 jaar is de kans niet meer verhoogd. Voor zover ik weet, wordt de kans op borstkanker voornamelijk hoger omdat het gebruik van tibolon het beschermende effect van aromataseremmers en tamoxifen vermindert (middelen die worden ingezet bij de strijd tegen borstkanker). Volgens mij is de kansverhoging dus deels gebaseerd op mensen die reeds borstkanker hebben gehad, en bij wie mogelijkerwijs recidive optreedt door HST. De cijfers en bevindingen zijn overigens hoofdzakelijk gebaseerd op 1 onderzoek, in zekere zin 2. (bron + bron + bron + bron + bron) Dus in hoeverre de iemand individuele kans op borstkanker groter wordt, puur en alleen door gebruik van tibolon, is echt heel moeilijk in te schatten. In de bijsluiter van tibolon wordt in elk geval vermeld:

      • Wanneer mag u dit middel niet innemen? Als u borstkanker heeft of heeft gehad, of als borstkanker bij u vermoed wordt.
      • Wanneer moet u extra voorzichtig zijn met dit middel? Bij een vergrote kans op oestrogeengevoelige kanker (bijvoorbeeld wanneer uw moeder, zus of grootmoeder borstkanker heeft gehad)
      • Andere bijwerkingen die in de klinische praktijk zijn waargenomen: Er zijn meldingen geweest van borstkanker en abnormale groei of kanker van het baarmoederslijmvlies bij vrouwen die tibolon gebruiken.
      • De volgende aandoeningen zijn vaker gemeld bij vrouwen die HST gebruiken dan bij vrouwen die geen HST nemen: borstkanker
      • Wanneer u bent gestart met Livial, dan moet u regelmatig voor controle naar uw arts (ten minste eenmaal per jaar). Tijdens deze controles zult u de voordelen en nadelen van het voortzetten van de behandeling bespreken. Laat regelmatig een mammografie (röntgenfoto
        van uw borsten) maken, volgens het advies van uw arts.
      • Controleer regelmatig uw borsten. Neem contact op met uw arts als u enige verandering bemerkt, zoals: vorming van kuiltjes in de huid; veranderingen van de tepel; knobbeltjes die u kunt zien of voelen

      Dat je niet op een periodieke mammografie zit te wachten, kan ik me (als man slechts tot op zekere hoogte) ook heel goed voorstellen! En dan wordt er ook nog vermeld: “Er is beperkte ervaring met het behandelen van vrouwen met een vroegtijdige menopauze (door problemen met de eierstokken of na een operatie). Als u een vroegtijdige menopauze heeft, dan kunnen de risico’s van het gebruik van HST of Livial anders zijn. Bespreek dit met uw arts.” Al met al voldoende stof om over na te denken. 🙁 Ik zou willen dat ik een alternatief voor HST (hormonale substitutietherapie) kon bedenken, maar volgens mij is die er niet. Neem je deze hormonen niet in, dan is een vervroegde overgang volgens mij nagenoeg een vaststaand feit. 🙁 Hierbij enkele bronnen die ik heb kunnen vinden over alternatieven voor hormonale substitutietherapie (HST) of Hormone Replacement Therapy (HRT): bron + bron + bron + bron + bron… In hoeverre het hier om echte toepasbare alternatieven gaat, vind ik moeilijk inschatten. Hoe dan ook, heeeeeel veel sterkte toegewenst met het afwegen van alle voordelen en nadelen! Groeten, Paul

  6. Sharon ·

    Hallo, Rond mijn 17e kreeg ik verschillende klachten zoals, vermoeidheid, kouwelijkheid, vergeetachtigheid etc. Na een bloedtest kreeg ik de diagnose hypothyreoïdie. Ik moest aan de medicijnen (Thyrax) en daarmee was het verhaal eigenlijk afgerond? De klachten zijn eigenlijk nog steeds aanwezig. Rond mijn 23ste besloot ik om met de pil te stoppen omdat ik had begrepen (van de apotheker) dat hij een negatief effect kon hebben op de Thyrax. Wat er toen gebeurde: ik kreeg geen menstruatie meer. In het begin dacht ik nog “ontpillen”, maar na een halfjaar ben ik toch naar de huisarts gegaan die me een soort van wegstuurde. Na acht maanden een nieuwe poging gedaan bij de huisarts; ditmaal kreeg ik een doorverwijzing omdat ik zelf had aangegeven dat ik aan PCOS dacht. En inderdaad, ik kreeg gelijk. Via een inwendige echo kreeg ik twee eierstokken te zien die bomvol blaasjes zaten: ongeveer 70 per eierstok! Omdat er nog geen kinderwens was/is was ook dit einde verhaal. Ik moest maar terugkomen als deze wens er wel zou komen. Toch vraag ik me af of er een verband is tussen mijn schildklierprobleem en de PCOS? Wat kan ik doen om mijn gezondheid te verbeteren? Is voeding de oplossing? Op dit moment –ik ben nu 25 jaar– heb ik al een aantal onderzoeken gehad omdat er ook onrustige cellen in mijn baarmoeder zijn gevonden. Om het halfjaar word ik gecontroleerd of het “stabiel” is. Alles bij elkaar heb ik totaal geen vertrouwen in mijn eigen lichaam. En die kinderwens lijkt steeds verder weg, dat maakt me somber en vooral onzeker. Ook ben ik nu ineens op onverklaarbare wijze 6 kilo aangekomen? Schildklier is geprikt en die was prima volgens de huisarts (met al mijn diagnoses ben ik nooit doorverwezen naar een internist?)…

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Sharon, Wauw, wat een verschrikkelijk verhaal! 🙁 Allereerst over de onrustige cellen in de baarmoedermond… Zijn deze gevonden middels een uitstrijkje? En zo ja, was er sprake van Pap 2, Pap 3a of Pap 3b? En ben je direct doorgestuurd naar de gynaecoloog? Heb je de exacte bloeduitslagen van je schildklier bij de hand (qua TSH, vrij of totaal T4, vrij of totaal T3 en schildklierantistoffen)? Welke anticonceptiepil gebruikte je eigenlijk? En heb je het idee dat je er daadwerkelijk 6 kilo aan lichaamsvet hebt bijgekregen of zou het bijvoorbeeld ook om oedeem oftewel ‘vocht vasthouden’ kunnen gaan? Een gezonde, gevarieerde en uitgebalanceerde voeding is natuurlijk altijd een fantastisch uitgangspunt, laten we dat vooropstellen! Maar in geval van gecompliceerde gezondheidskwesties als deze zal het eerder een positieve ondersteuningsfactor zijn. Ik wil aangeven dat je niet zomaar 100% genezing moet (willen) verwachten van uitsluitend aanpassingen in je voedingspatroon. Overigens kunnen je aanvankelijke klachten (vermoeidheid, kouwelijkheid, vergeetachtigheid) inderdaad worden veroorzaakt door een traag werkende schildklier, maar zou je uit voorzorg eigenlijk ook je vitamine D, vitamine B12, ijzerstatus en gluten-antistoffen moeten laten controleren. Onderlinge verbanden tussen anticonceptiepil / ‘ontpillen’ enerzijds en PCOS (polycysteus ovarium syndroom) anderzijds zijn er volop te vinden. Heel veel vrouwen krijgen de pil voorgeschreven JUIST om de symptomen van PCOS te onderdrukken. Het nadeel hiervan is dat je de menstruatiecyclus , maar dat je PCOS er niet mee geneest. Anders gezegd: je pauzeert de boel en stelt de (uiting van de) problemen in feite uit. Het progestageen in ‘de pil’ onderdrukt de natuurlijke menstruatiecyclus, waardoor geen eisprong plaatsvindt, het baarmoederhalsslijmvlies taaier wordt, zaadcellen moeilijker doorkomen, geen baarmoederslijmvlies wordt opgebouwd, en innesteling van de eicel onmogelijk wordt gemaakt. Je ondervindt doorgaans minder PCOS-klachten dankzij de pil, maar het probleem wat ten grondslag ligt aan de klachten wordt niet definitief genezen of weggenomen. (bron + bron + bron + bron) Ook potentiële verbanden tussen schildklierproblemen enerzijds en PCOS anderzijds schieten als paddenstoelen uit de grond. Exacte causaliteit en correlatie ontbreken veelal, maar DAT er verbanden bestaan, is overduidelijk. (bron + bron + bron + bron) Het lastige van dit soort multicausale en multicorrelatieve gezondheidsproblemen is veelal dat het lastig is om oorzaken en gevolgen aan te wijzen en van elkaar los te trekken. Zie eventueel ook (de reacties onder) de volgende artikels:

      Laat je sowieso doorverwijzen naar een internist(-endocrinoloog)! Werkt je huisarts hier niet aan mee, vraag dan een second opinion aan bij een andere huisarts. Of stap definitief over naar een huisarts waarbij je het gevoel hebt WEL serieus te worden genomen… Onwijs veel sterkte en beterschap toegewenst! Groeten, Paul

    • Veerle ·

      Beste scharon , hier mijn advies ; ook bij mij werden er op mijn 36e onrustige cellen gevonden in mijn baarmoederhals . Door een operatie heb ik die dan laten verwijderen . Toen ik na de operatie bij de gynaecoloog kwam om te horen of alles nu in orde was , kreeg ik doodleuk het volgende te horen ” mevrouw , ik zou niet meer weten wat te doen , u hebt vaginakanker ik kan u niet helpen !” Ik ben naar huis gegaan onder de douche , keihard huilend , want ik dacht dat ik ging sterven ! Toen mijn lieve man thuiskwam van zijn werk heeft hij mij zo gevonden . Hij verzekerde mij de beste arts van het land te zoeken . Dat heeft hij ook gedaan . Ik ben terecht gekomen bij professor Poppe in UZ Leuven België . Deze arts heeft mij GRONDIG onderzocht en kwam tot de conclusie dat er een foute diagnose werd gesteld . Het is ook een zeer menselijke arts die echt met zijn patiënten begaan is . Hij heeft nog een kijkoperatie gedaan en alles is goed gekomen . Ik ben deze arts nog steeds erg dankbaar ! Hij heeft ook nog gevraagd wie de foute diagnose had gesteld . Het bleek een vroegere leerlinge van hem te zijn . Hij vond dit echt niet kunnen en ging haar erover aanspreken . Mijn verhaal is absoluut niet hetzelfde als het jouwe . Ik vertel het alleen maar om je te laten inzien dat jij zo vlug mogelijk een GOEDE gynaecoloog moet raadplegen . ECHT !!!

  7. Martina ·

    Hoi. Ik ben 26 jaar. Op mijn 15e ben ik begonnen met de pil. Sindsdien last van gewichtstoename (terwijl ik wel gezond eet) en erg last van lipoedeem in mijn bovenbenen. Door de jaren heen steeds meer klachten gekregen. Zo voel ik me vooral de laatste 2 jaar erg lusteloos. Ook slaap ik erg slecht, wordt ’s nachts vaak wakker. Ook zweet ik heel erg ook als ik me niet inspan, heb ik last van vaginale droogheid en vaak last van vaginale schimmelinfecties (vooral na mijn zwangerschap) nu al voor de 3e x binnen 3 maand. Ook heb ik hele erge krampen tijdens mijn menstruatie (krampen die ik voelde tot de 2/3 cm ontsluiting bij de bevalling) Ook heb ik een laag (eigenlijk geen) libido. Door al deze klachten voel ik me erg onzeker & rot waardoor ik me ook emotioneel niet goed voel. Voor mijn lipoedeem ben ik al eens bij de fysiotherapeut geweest die mijn benen dan in ging zwachtelen alleen was dit geen succes, zodra ik thuis was zakte het allemaal alweer naar beneden. Verder kon die niks voor mij doen. Denk je dat mijn klachten met mijn hormoonbalans te maken heeft? En wat kan ik nu het beste doen. Ik zit er zelf aan te denken de huisarts in te schakelen maar weet niet zo goed wat ik dan vragen moet.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marina, Zo’n beetje alles heeft direct of indirect –primair, secundair of tertiair– met hormonen te maken. Dat komt omdat er ontelbare factoren zijn die causaal of correlatief in verband kunnen worden gebracht met bepaalde hormonen… die worden beïnvloed door bepaalde hormonen… of juist bepaalde hormonen beïnvloeden… Denk maar eens aan bepaalde neurotransmitters, vitamines, mineralen / elektrolyten / ionen, enzymen, stofwisselingsreacties, orgaanfuncties, et cetera. Bovendien beschikt het menselijk lichaam over zo’n 100+ hormonen en prehormonen, dus de kans dat er bij gezondheidsklachten hormonen in het spel zijn, is extreem groot. De vraag is denk ik veeleer of er sprake is van een primair hormoonprobleem… Dat zou kunnen, en in dat geval zou ik allereerst denken aan een schildklierprobleem (qua levothyroxine) of bijnierprobleem (qua cortisol). De kans dat er sprake is van een totaal ander probleem lijkt me echter minstens zo plausibel… Met dit soort gezondheidsproblemen zou ikzelf allereerst de focus leggen op een bloedwaardebepaling van: 1. Vitamine D; 2. Vitamine B12; 3. IJzerstatus (serumijzer + ferritine + hemoglobine + transferrine); 4. Schildklierstatus (TSH + T4 + T3)… Let wel: ik ben GEEN arts, dit is slechts naar mijn persoonlijke en ONDESKUNDIGE optiek. Groeten en heel veel sterkte toegewenst, Paul

    • Martina ·

      Wat ik ook opvallend vind is dat mijn ogen aanzienlijk snel achteruit zijn gegaan de laatste 2 jaar. Ben vorig jaar bevallen en daarna eigenlijk niet weer aan de pil gegaan. Tot nu toe nog geen verandering.

    • Paul ·

      Nog even een reactie op je aanvullende berichtje… Een specifiek schildklierprobleem (de ziekte van Graves) kan leiden tot verregaande oogproblemen. Ik beweer geenszins DAT hier sprake van is, integendeel, maar wil enkel aangeven dat het in dat opzicht extra raadzaam zou kunnen zijn om je schildklierwaarden te laten controleren…

  8. martje74 ·

    Beste Paul. Op advies van mijn gewichtsconsulente heb ik vorig jaar een paar keer mijn cortisol laten prikken. Dit omdat ik al een behoorlijk tijd kamp met een hoog vetpercentage (43%) en diverse andere klachten. Mijn gewicht en BMI zijn wel vrij normaal. 73 KG en een BMI van 26.3. de uitslag van de eerste test viel net binnen de grenswaarde maar was geprikt om 11.30. De tweede keer is er om 8 uur geprikt. Uit deze uitslag bleek dat het cortisolniveau wel veel te hoog was. Hiermee ben ik naar de huisarts gegaan die mij een 24-uurs urinetest liet doen om het gemiddelde te bepalen. En wat schets mijn verbazing: er word geen afwijkend cortisolniveau aangetoond. Verder gaf de huisarts aan dat dit de meest betrouwbare manier van cortisol testen is. Ik heb hier nu wel gemengde gevoelens bij: aan de ene kant natuurlijk mooi, maar aan de ander kant ook erg vervelend omdat er nu niets met mijn klachten meer gedaan wordt. Wat ik hier nu nog mee doen?

    Reageer
    • Paul ·

      Een 24-uurs cortisolbepaling is inderdaad zeeeeer betrouwbaar. Persoonlijk zou ik dan ook eerder mijn twijfels trekken bij je gewichtsconsulente of bij het laboratorium waar zij de bloedmonsters heeft laten analyseren. Weet je om welk lab het gaat eb op welke manier het betreffende lab het cortisolniveau heeft bepaald? Vraag het desnoods eens na bij de consulente. Het lijkt me in elk geval gerechtvaardigd om te vragen hoe het zo kan zijn dat haar twee testuitslagen totaal niet overeenkomen met een vierentwintiguurs cortisolmeting.

  9. Martin ·

    Hallo, Ik heb een burn-out. Mijn lichaam is hopeloos van slag, kan niet veel meer, kan me psychisch ook niet tot leuke dingen aanzetten. Mijn lichaam is echter totaal van slag ; slaap matig (vooral het doorslapen) en herstel daardoor ook niet, trap op is een probleem, futloos. Wat is uw advies, want ik heb de hormonen letterlijk door mijn lichaam horen suizen…

    Reageer
  10. Eric ·

    Hallo, Ik heb dit artikel (en vele andere)aandachtig gelezen uit bezorgdheid voor mijn vrouw. Zij is (was) een energieke vrouw 47. Slank, geen berg te hoog, maar structureel te veel hooi op haar vork. Toen kreeg ze klap op klap te verwerken. Scheiding (ex man heeft haar ernstig opgelicht), financiële stress (kan ze wel in dit huis blijven wonen?), nieuwe relatie, en als overmaat van ramp boventallig verklaard terwijl ze in de ziekte wet zat. Vanwege onverklaarbare pijnen en vermoeidheid. Nu bleek uiteindelijk ‘fibromyalgie’ met als indirect gevolg een vreselijke ‘Frozen Shoulder’ die hels pijn doet en waar na 2 jaar (en tientallen artsen / specialisten en pseudo-medici bezocht te hebben) nog geen enkele verlichting waarneembaar is (zelfs onder invloed van morfine geen verbetering). Ook heeft ze het altijd koud, eet ze veel zonder noemenswaardig aan te komen, slaapt ze slecht (rust totaal niet uit) en is eigenlijk constant futloos wat totaal niet bij haar past. Een maand terug weer langs de reumatoloog, maar die bleef bij haar eerdere diagnose, ‘fibromyalgie’. Het advies, leer er mee leven, accepteren en stop met je verzet. Ook het door mij bedongen bloedonderzoek leverde niets op en zij zag geen aanleiding om met haar collega`s in gesprek te gaan over deze zaak. Schildklierproblemen e.d. werden dus ook weggewuifd! Ik denk toch echt dat de basis van de problemen in de cortisol hoek gezocht moeten worden,(ook gebaseerd op artikelen van o.a.dokter de Griep en dokter Lorenz van Doornen, maar we krijgen geen poot aan de grond. Hoe nu verder? Want deze ‘situatie’ houdt zichzelf in stand, omdat dit bij mijn vrouw zoveel stress veroorzaakt en zij dus bijna niet meer kan sporten, werken of iets dergelijks ziet zij ook letterlijk geen toekomst meer. Graag hulp of advies. Met vriendelijke groet, Eric

    Reageer
    • Fenna ·

      Hoi Eric… Ontzettend herkenbaar! Ik spreek door mijn werk ontzettend veel vrouwen die kampen met problemen die in eerste instantie niet lijken op de Overgang, of de Pre- overgang. Sylvie Demers heeft een boek geschreven over allerlei klachten die optreden bij vrouwen die de diagnose fibromyalgie krijgen.( de kracht van vrouwelijke hormonen) Ook een Frozen Shoulder past in het beeld. Heel vaak is er een tekort aan Oestrogeen en progesteron. Ook dat slecht slapen wijst daar op. Natuurlijk heeft ze veel meegemaakt en een hoop stress te verduren gehad. daardoor is haar emotionele draagkracht en haar reserveputje opgedroogd. Het klopt dat ook Cortisol op een gegeven moment tekort schiet en er dan sprake is van een bijnieruitputting.Ik wil je adviseren om contact op te nemen met Barbara Havenith van de Energieke vrouwenacademie. Zij is arts en heeft veel ervaring op dit gebied.Wanneer je het boek van Demers leest, wordt je veel duidelijk en kun je begrijpen hoe een en ander werkt. Ik hoop dat je vrouw snel opknapt. De ervaring leert dat bio-identieke hormonen bij dit soort klachten een grote verbetering kan geven. Vooral ook aandacht schenken aan: Vitamine B12, vitamine D, ijzer en magnesium. Het is erg vervelend dat ze de hele tijd bezig is om allerlei onderzoeken te laten doen bij veel verschillende specialisten en er dan niks mee opschiet. Hier kan ze zeker wat mee… Hartelijke groet, Fenna Kuiper — Orthomoleculair gezondheidscoach

    • maggy ·

      Ga bij dr jan ven in putte … Levend bloed analyse en metingen doet hij … Is op de hoogte over cortisolwaarden en dergelijke … Mvg

  11. esther ·

    In dit artikel zijn het alleen vrouwen met ernstige hormoonproblemen. Vreemd…

    Reageer
  12. Reiny ·

    Hallo, ik heb allemaal “kwaaltjes” die mijn leven enorm beheersen. Om te beginnen de overbeharing in mijn gezicht. Het is blond maar wel veel. Ik heb sinds een jaar de indruk dat dit enorm toeneemt. Daar komt bij dat ik haartjes onder mijn navel krijg, donkere haren aan de achterkant van mijn bovenbenen. Maar ook mijn armen zijn enorm behaard, zelfs bovenarmen en sinds kort ook de binnenkant van mijn ellebogen en bovenarmen. Daar komt bij dat er van mijn borsten niks over is. Slappe theezakjes van cup D naar cup A! Ik heb echt het gevoel dat ik in man verander. Ik heb 3 kinderen, zwanger worden van de 1e duurde bijna 2 jaar. De 2e werd 1.5 jaar later geboren en weer 2 jaar later de 3e. Na de 1e had ik dus geen problemen meer met zwanger worden. De jongste is nu 4 jaar en ik ben zelf 33. Maar ik ben zo vreselijk onzeker. Maak dagelijks foto’s van mijn gezicht met verschillende lichtsituaties om te kijken hoe goed je de haartjes ziet. Mijn kinderen worden gek van me als ik weer vraag zien jullie haartjes op mijn gezicht? Al 2 keer is er tegen me gezegd je krijgt een baard. Mijn man vroeg laatst heb je je (boven) armen geschoren je prikt. Voor hem wil ik het ook niet weten. Ik ben al eens bij de huisarts geweest en mocht toen bloed laten prikken alleen op testosteron is toen getest en dat was niet verhoogd. Verder heb ik een mega vette huid en last van acne (littekens). Is het zinvol weer naar de huisarts te gaan? En zo ja wat verwacht ik van hem? Bij voorbaat dank voor je reactie. Groetjes, Reiny

    Reageer
    • BB ·

      Je kan eens zoeken op insulineresistentie en oestrogeendominantie, misschien iets van een natuurgenezer bezoeken die wat van de hormonenboel weet. Vaak kan je het wel wat bijsturen maar je moet even weten hoe. Bij een vette huid kan soms vitamine B schelen.

  13. Lydia ·

    Beste Paul, Ik ben 38, heb al enkele maanden mijn menstruatie niet meer 7-tal maanden, neem al jaren de pil niet meer, ’s nachts gloeiende voeten en lichaam, 3 à 4 keer wakker worden, moe, neerslachtig, rusteloos, 8 kg bijgekomen. Dit is voor mijn allemaal begonnen als ik intensief met krachttraining ben begonnen. De laatste tijd heb ik pijn aan mijn rechter pols en knieën, al laten onderzoeken met radiografie en niks gevonden. Heb nu een bloedtest laten doen en daar kwam uit pre-menopauze, mijn onderzoek gaat verder want mijn dokter zegt dit is te vroeg voor jouw leeftijd en sprak ook over mijn zenuwstelsel dat overbelast is. Wacht nog op resultaten van dieper onderzoek, maar zou U mij al wat willen verder helpen? Alvast bedankt! Groet, Lydia.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Lydia, Een vroege / vervroegde overgang of ‘primaire ovariële insufficiëntie’ (POI) behoort helaas tot de mogelijkheden. Maar er zijn meer mogelijke oorzaken van zulke klachten… Persoonlijk zou ik allereerst eens je schildklierwaarden laten controleren, en dan allereerst je TSH-waarde (schildklier stimulerend hormoon) en je FT4-waarde (vrij thyroxine). Daarnaast zou ik ook gelijk je vitamine B12 en vitamine D mee laten prikken. Een schildklierprobleem zou me eerlijk gezegd niet verbazen… Dat men dit nog altijd niet heeft gecontroleerd zou me echter wel verbazen… Heel veel sterkte en beterschap toegewenst!

    • Lydia ·

      Bedankt Paul voor je snelle reactie en ons verder te helpen! 👍 Ik ga aan de slag, woensdag krijg ik meer resultaten, ik denk dat je zelf ook beter kan zeggen wat je nog meer wil onderzoeken?! Ik ben nog te jong om zo rond te lopen, ik wil me terug fit en energiek voelen!

    • Curly40 ·

      Hoi Lydia, Ik ben 39 jaar, maar ik heb ook het idee dat ik in de pre-overgang zit (ik menstrueer wel nog, maar is bijna niks meer). Daarnaast heb ik enorme gewrichtspijnen. Ik wil heel graag 10 kilo afvallen voor gezondheidsredenen (lees: ik heb 10 kilo overgewicht). Maar wat ik ook probeer voor dieet, ik val niks af. Ik heb nog niks laten testen, heb komende vrijdag een afspraak bij de huisarts gemaakt. Dus ben benieuwd…

  14. Maaike ·

    Beste Paul, Na de bevalling van mijn tweede zoon anderhalf jaar terug, heb ik me nooit echt weer de orde gevoeld. Ik blijf zo ontzettend moe, wat ondanks het behandelen van bloedarmoede en een vitamine D-tekort aanhoudt. Ik ben ook aardig aangekomen, terwijl ik dat in mijn hele leven, ben nu 35, nooit last van heb gehad. Ik geef al sinds 8 maanden geen borstvoeding meer, maar produceer nog wel melk. Zou het zinvol zijn eens hormonaal onderzoek te laten doen?

    Reageer
    • Paul ·

      Ja, absoluut! En dan in beginsel je schildklierhormonen… Ik ben geen arts, maar naar mijn ondeskundige mening zou je direct aan je huisarts moeten vragen of hij/zij je TSH en FT4 wil laten controleren aan de hand van een bloedwaardebepaling bij het huisartsenlaboratorium. Sterkte!

  15. marlinda ·

    Bedankt voor de reactie. Ik zal de bloedwaardes nog eens opzoeken, ik heb toen vooral gekeken naar de amylase en de lipase i.v.m. het verleden. Deze zaten tegen de referentiewaardes aan. Maar volgens mij waren mijn leverfuncties ook verstoord. Ik denk aan hormonaal omdat het nu zoveel is voorgekomen rondom de zwangerschap. Verder heb ik inderdaad last van oprispingen waarvoor ik omeprazol krijg. Ook heb ik 2 keer een gastroscopie gehad zonder resultaat… Op een MRI-scan is wel eens een vernauwing van de afvoerbuis van de alvleesklier gevonden. Ik heb binnenkort een afspraak bij de poli interne geneeskunde. Welke onderzoeken zou u mij aanraden om aan te vragen? Groet, Marlinda

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marlinda, Je alvleesklier reguleert je bloedsuikerspiegel door insuline aan te maken en produceert en verteringsenzymen om te helpen bij de spijsvertering. Normaal gesproken worden deze spijsverteringsenzymen pas actief in de dunne darm, maar bij een alvleesklierontsteking gaan de enzymen in de alvleesklier aan het werk. Hierdoor treedt schade op aan het alvleesklierweefsel, waardoor nog meer pancreasenzymen worden afgescheiden, waardoor de alvleesklier nog verder wordt ‘verteerd’ en ontstoken raakt. Dit is het principe van een pancreatitis… De vraag blijft echter waardoor de alvleesklierontsteking wordt veroorzaakt… De belangrijkste oorzaken zijn een verstopping van de afvoergang van de alvleesklier door toedoen van galstenen (40%) en overmatig alcoholgebruik; meerdere alcoholische consumpties per dag (30%). In 20% van de gevallen blijft de oorzaak van pancreatitis onbekend: idiopathische alvleesklierontsteking genoemd. In de overige 10% van de gevallen kan de ontstoken alvleesklier het gevolg zijn van een ongeval, medicijngebruik, complicatie bij ECRP-onderzoek (van galwegen en alvleesklierafvoergang), alvleeskliertumoren, erfelijkheid / familiare aanleg en/of een verhoogd calciumgehalte of vetgehalte in het bloed. Als je geen alcohol gebruikt, is de kans op vastzittende galstenen die de alvleesklierafvoergang blokkeren dus aanzienlijk… Dit zou ook de vernauwing en eventuele verhoogde ontstekingswaarden kunnen verklaren… Zie eventueel ook:

      Dat een (chronische) alvleesklierontsteking opspeelt tijdens of na een zwangerschap kan te maken hebben met aanvullende druk en toenemend gewicht… De groeiende baarmoeder zorgt er immers voor dat alle buikorganen omhoog gedrukt worden. De darmen verdrukken de maag, en de maag verdrukt lever, alvleesklier en galblaas. De kans dat galstenen zich vormen of vanuit de galwegen richting de pancreas worden gestuwd, neemt zodoende toe. Al met al zou de aanwezigheid van galstenen mij niet verbazen, al lijkt een maagbreuk / middenrifbreuk me ook nog altijd een optie. Heel veel sterkte en beterschap toegewenst! Groeten, Paul

  16. marlinda ·

    Hallo Paul, Mijn hele leven lang heb ik al last van (episodes van) misselijkheid en (overmatig) braken met gewichtsverlies en uitdroging als gevolg. Mijn eerste ziekenhuisopname was toen ik 3 jaar oud was. Toen hebben ze me behandeld voor een alvleesklierontsteking. Deze episodes van misselijkheid, pijn en braken hebben zich daarna herhaalt toen ik ongeveer 9, 14 en 24 was. Nu ben ik 30 en heb ik een zoontje van 6 maanden. Tijdens en na de zwangerschap ben ik een tiental keer met dezelfde klachten opgenomen geweest in het ziekenhuis. Van al deze opnames heb ik 2 keer de diagnose “alvleesklierontsteking” gehad en alle andere keren wisten ze niet waar ze met me naartoe moesten en wat het precies was. Iedere keer waren mijn bloedwaardes wel afwijkend maar toch vonden ze niks schokkends en konden ze geen diagnose stellen. Verder, in mijn dagelijks leven, heb ik geen stress, ik ben dolgelukkig en ben er echt van overtuigd dat dit een lichamelijke oorzaak heeft. Kan dit ook een hormonale oorzaak hebben en bij wie moet ik zijn om dit te laten uitzoeken want het gaat mijn leven leiden. alvast bedankt!
    Groet, Marlinda

    Reageer
    • Paul ·

      Een primaire hormonale oorzaak lijkt me eerlijk gezegd niet erg voor de hand liggend… Weet je nog welke bloedwaarden afweken? Persoonlijk doen me je klachten enorm denken aan galstenen… Of anders een slecht sluitende maagklep, voedselallergie of middenrifbreuk… Ik ga er nog even goed over nadenken en kom er z.s.m. op terug.

  17. Marion ·

    Hoi Paul, Ik ben 2,5 jaar geleden bevallen en merk sinds een paar maanden dat mijn huid anders wordt. Veel acne in mijn gezicht, nog nooit gehad. Ook niet tijdens de puberteit. Ik slik de pil al jaren niet meer. Wel gebruik ik al jaren schildklierhormonen. Vorige week weer bloed laten prikken omdat ik moest overstappen van de thyrax naar euthyrox. Waarden waren prima, 19.6 en B12 was 203. Je kunt de klok erop gelijk zetten. Een week voor de menstruatie begint de acne weer op te spelen. Wangen, kin, voorhoofd en neus zijn de klos. Een week na de menstruatie is alles weer rustig en voel ik me ook weer top. Maar dan begint de ellende gewoon weer opnieuw. Ben alweer bij de HA geweest en die adviseerde toch om de Diane-35 pil te gaan proberen. Ik ben best huiverig. Eigenlijk bevalt een leven zonder pil mij heel goed. Maar die acne is om gek van te worden. Is er dan geen andere oplossing?? Advies??

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marion, Acne bij vrouwen is heel vaak gerelateerd aan geslachtshormonen: oestrogeenoverschot en progesterontekort (= oestrogeendominantie)… Laat je progesteronniveau eens controleren… De menstruatiecyclus, zwangerschappen, overgang en anticonceptiemiddelen spelen inderdaad een belangrijke (positieve dan wel negatieve) rol binnen dit deel van de hormoonhuishouding, maar ik kan me heel goed voorstellen dat je de potentiële voordelen van Diane-35 niet vindt opwegen tegen de mogelijke voordelen t.a.v. acne. Overigens kan een trage schildklier an sich ook acne veroorzaken. Ik neem aan dat je met de schildklierwaarde “19,6” je FT4 (vrij thyroxine, uitgedrukt in pmol/l) bedoelt? In dat geval is je FT4 inderdaad toereikend. De vraag is echter of ook je FT3 volstaat… FT4 is immers inactief en dient nog te worden omgezet naar actief schildklierhormoon. Als er iets misgaat bij de omzetting van T4 naar T3, kan er sprake zijn van een tekort aan schildklierhormonen in cellen en weefsels, zonder dat er sprake is van een verlaagde FT4-serumwaarde. Overigens kan het raadzaam zijn om bij schildklierproblemen ook je vitamine D en vitamine B12 eens te laten controleren! Zie ook:

      Hopelijk heb je er iets aan… Sterkte en groeten, Paul

    • Marion ·

      Beste Paul, Bedankt voor de snelle reactie en het advies. Ik heb er zeker iets aan. Groeten, Marion

  18. Ella ·

    Beste Paul, Ik heb verhoogde prolactinewaarden in mijn bloed. De arts wil nog meer bloedonderzoek doen om een conclusie te trekken en is ondertussen zeer terughoudend met het geven van informatie over bijvoorbeeld mijn vruchtbaarheid. Dankzij Google ben ik al veel te weten gekomen, maar mijn vraag is: kan ik door mijn levensstijl aan te passen, veel bewegen, water drinken etc. deze waarden verlagen en zo mijn onvruchtbaarheid verhelpen? Of is dit een blijvend probleem? Is er voeding die ik moet vermijden, of juist niet en vitaminen die ik kan slikken? Alvast zeer bedankt! E.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Ella, Prolactine is een hormoon dat wordt geproduceerd door de hypofyse. Prolactine zorgt voor borstgroei en borstontwikkeling, zodat de melkproductie op gang komt wanneer een kindje wordt geboren. Prolactineniveaus worden onder controle gehouden door ‘prolactine inhibitie factoren’ (PIF’s), waaronder dopamine. Tijdens een zwangerschap stijgt prolactine. Zodra een baby wordt geboren dalen oestrogeen en progesteron ineens, en het relatief hoge (naar verhouding stijgende) prolactineniveau zorgt dan voor moedermelkproductie. Als je niet zwanger bent, reguleert prolactine de menstruatiecyclus. Bij mannen reguleert prolactine de zaadproductie. Een hoge / verhoogde prolactinespiegel in mannen of niet-zwangere vrouwen wordt ook wel hyperprolactinemie genoemd. Onder vrouwen komt hyperprolactinemie relatief vaak voor, plusminus bij 1 op de 3 dames in hun meest vruchtbare jaren; die kans is des te groter in geval van onregelmatig menstruatiecycli… In de meeste gevallen mankeert er niks aan eileiders / eierstokken, maar er kan (afhankelijk van de onderliggende oorzaak van de verhoogde prolactine) sprake zijn van verminderde vruchtbaarheid. Negentig procent van alle dames met galactorroe (melkvloed / melkuitvloed: melkachtige afscheiding die niet het gevolg is van zwangerschap of borstvoeding) heeft eveneens een verhoogd prolactine… Een te hoog prolactine kan inderdaad de productie van andere hormonen beïnvloeden, waaronder oestrogeen en progesteron, waardoor de eisprong / ovulatie stopt. Maar een verhoogde prolactine bij vrouwen hoeft niet per se negatieve gevolgen of überhaupt symptomen te veroorzaken… Zoals ik al aangaf, lig dat vooral aan de oorzaak die ten grondslag ligt aan de hyperprolactinemie en hoe hoog het prolactineniveau precies is. Mogelijke oorzaken van een verhoogd prolactineniveau zijn: hormoonproducerende hypofysegezwellen (prolactinomen)… hypothyreoïdie (een traag werkende schildklier), medicijngebruik (antidepressiva, bloeddrukremmers e.a.)… bepaalde kruiden (fenegriek, venkelzaad, rode klaver e.a.)… irritatie of stimulatie van borsten, tepels en/of melkklieren, bijvoorbeeld door een te strakke beha… overmatige of extreme emotionele stress… Al met al is de aangewezen oplossing of behandeling volkomen afhankelijk van de oorzaak. 🙁 Wat sowieso kan helpen om prolactine te verlagen (of de kans op prolactinestijging te minimaliseren) is: voldoende zink eten, voldoende vitamine B6 binnenkrijgen, een trage schildklier uitsluiten, stress tot een minimum beperken, een actieve leefstijl hanteren (dus voldoende bewegen), zo gezond, gevarieerd en natuurlijk mogelijk eten, en diosgenine in voeding mijden (fenegriek, wilde yam / yamswortel e.a.) (bron). Mocht je arts de oorzaak achterhalen, dan kan er worden gekozen voor behandeling met cabergoline en/of bromocriptine… Of oestrogeentherapie… Of een operatie… Maar ik zou vooral niet vooruit lopen op de zaken en absoluut eerst de vervolgonderzoeken afwachten! Onwijs veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  19. Sabrina ·

    Hoi Paul, Hoop dat je mij een antwoord kan geven. Ben nu vanaf augustus 2015 bezig met het herstellen van een hele zware burn-out waarbij zowel lichamelijk als geestelijk alles in de knoop zat. Angst en paniek. Nu sinds 2 maanden ging het d.m.v. antidepressiva een stuk beter, alleen mijn energieniveau ligt nog erg laag. Nou is het zo dat ik nu 6 weken zwanger ben en ik voel dat mijn hele hormoongebeuren in de war is. Het voelt echt weer als een paar maanden geleden en dat wil ik echt niet. Ook heb ik onwijs last van mijn gewrichten in armen en benen alsof deze samen worden getrokken d.m.v. spanning en tintelingen. Wazig zien en zoooo onwijs moe, maar echt een gemene vermoeidheid. Me hoofd is er ook helemaal niet meer bij. Voel me zo verschrikkelijk. Heeft dit te maken met de zwangerschap en dat mijn lichaam het gewoon nog niet aan kan? Verder bloed geprikt en alles is helemaal goed. Alvast bedankt!

    Reageer
    • Paul ·

      Een zwangerschap doet onwijs veel met je lichamelijke, hormonale en mentale gesteldheid. Hetzelfde geldt voor een burn-out en in meer of mindere mate voor antidepressiva. Het kan dan ook lastig zijn om in een dergelijke complexe situatie specifieke klachten te verbinden aan specifieke boosdoeners. Welke (rest)klachten zijn het gevolg van je burn-out, welke van de medicatie en welke van de zwangerschap? En dan kunnen er nog allerlei andere (vooralsnog onbekende) factoren een rol spelen… Je schrijft dat je bloed hebt laten prikken en dat alles helemaal goed was… Kun je allereerst laten weten wat de exacte bloedwaardes waren van: – vitamine B12; – TSH; – FT4 en/of FT3; – vitamine D3; – ijzer?

  20. Marloes ·

    Hoi Paul, Eigenlijk vraag ik me al sinds m’n 16e af of mijn stemmingswisselingen ‘normaal’ zijn. Aangezien het te linken is aan m’n cyclus ben ik altijd uitgegaan van wel, maar me bijna elke maand door m’n woede en verdriet aanvallen heen slepen is zo zwaar en vermoeiend, en in mijn omgeving ken ik niemand die het zo heftig ervaart als ik… letterlijk pijn in m’n hart van verdriet, zomaar, neiging tot zelfpijniging et cetera. Schildklierproblemen zitten in de familie; m’n moeder waarschuwt altijd dat wanneer ik in 1x veel ga drinken, spontaan aankom of afval ik hier achteraan moet gaan. Die klachten heb ik niet; maar zou er toch een relatie kunnen zijn met m’n stemmingswisselingen? Wat zou jij aanraden in mijn situatie? Zijn stemmingswisselingen (gerelateerd aan de cyclus) voldoende om bepaalde onderzoeken bij de dokter aan te vragen? En wat voor onderzoek dan? Alvast bedankt!

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marloes, De menstruatiecyclus kan absoluut je humeur en mentale gesteldheid beïnvloeden. Tijdens bepaalde fasen van de menstruatiecyclus kun je allerlei stemmingsklachten ondervinden, waaronder neerslachtigheid, prikkelbaarheid en verhoogde agressiviteit. Vooral oestrogeen, progesteron en testosteron spelen hierbij een rol. Oestrogeen staat erom bekend een positief gevoel te bewerkstelligen; als je oestrogeen stijgt voel je je doorgaans beter, positiever, stressvrijer, optimistischer en energieker, en als je oestrogeen daalt, voel je je doorgaans slechter, negatiever, bedrukter, pessimistischer en futlozer. Progesteron gaat de effecten van oestrogeen tegen; waar oestrogeen zorgt voor impulsiviteit, zorgt progesteron voor terughoudendheid, lamlendigheid, geremdheid en apathie. Een tekort aan oestrogeen of een overschot aan progesteron kan leiden tot stemmingswisselingen, stemmingsstoornissen, ongecontroleerde / oncontroleerbare eetbuien, lamlendig bankhangen en verregaande prikkelbaarheid. Testosteron zorgt voor een verhoogde seksdrift en agressie, dus ook een verhoogd testosteronniveau kan (zelfs ook bij vrouwen) tot klachten leiden. Kort door de bocht kan de menstruatiecyclus worden verdeeld over 4 weken; iedere week zijn de hormoonniveaus en onderlinge hormoonverhoudingen anders, en dat beïnvloedt ten zeerste hoe je je voelt en gedraagt. In de eerste week van de cyclus begint oestrogeen toe te nemen. In de tweede week blijft oestrogeen stijgen en voel je je doorgaans het beste. Aan het eind van de tweede week stijgt je testosteronniveau. In week drie daalt je oestrogeen enorm in zeer korte tijd, terwijl er juist ook progesteron wordt aangemaakt, dus week drie is voor de meeste vrouwen de week waarin het humeur omslaat. In week vier daalt het oestrogeen tot een dieptepunt, maar ook progesteron gaat omlaag; dit is meestal de week waarin vrouwen zich het meest chagrijnig, neerslachtig en futloos voelen. Hoe groter de hormoonschommelingen en hoe groter de onderlinge verhoudingen verschuiven, des te sterker de stemmingswisselingen en aanverwante emotionele en gedragsmatige strubbelingen. Overigens verschillen deze hormonale verschuivingen enorm per vrouw en is niet iedere vrouw even gevoelig voor bepaalde hormonen en hormonale disbalansen… Deze gevoeligheid of ongevoeligheid is deels erfelijk bepaald, maar o.a. ook eetpatroon, stressgevoeligheid / stressbestendigheid, lichamelijke activiteit, medicijngebruik en algehele gezondheidstoestand spelen een rol. Ook zijn de pieken en dalen qua oestrogeen, progesteron en testosteron niet bij alle vrouwen gelijk, dus niet iedere vrouw zal zich even goed in bovenstaande situatieschets kunnen vinden. Overigens kunnen deze drie hormonen weer invloed uitoefenen op (of worden beïnvloed door) andere hormonen, waaronder schildklierhormonen, bijnierschorshormonen, alvleesklierhormonen, hypofysehormonen en epifysehormonen. Ik vind het moeilijk te vertellen wat ik in jouw situatie zou dien, maar het lijkt me raadzaam om allereerst eens je progesteron, oestrogeen en testosteron te laten controleren of er wellicht sprake is van ongebruikelijke overschotten, tekorten of onbalans; bijvoorbeeld een oestrogeentekort. Schildklierhormonen (TSH, FT4 en eventueel FT3) zou ik sowieso ook laten controleren, want ook je schildklier kan enorme invloed hebben op je humeur en gedrag. Onwijs veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  21. Ti ·

    Beste Paul, Mijn dochter van 15 heeft aantal klachten. Haar borsten groeien niet (3 jaar geleden startte de zwelling wel, maar die verdween ook steeds weer), haar gezicht is bezaaid met acne, haar wangen vertonen ernstige rosacea, haar benen staan vol met kleine oneffenheden, ze ruikt amper omgevingsgeuren, haar handen zien vaak blauw bij iets of wat koude, ze verliest ook veel haar en ze is vaak misselijk na een maaltijd… Toen ik zwanger was van haar bleek ik verhoogde leverwaarden en nierwaarden te hebben. Jaar of zo na de bevalling bleek dat ik nierinsufficiëntie had. Ben ondertussen 10 jaar getransplanteerd. Ik las weleens dat bij nierinsufficiëntie de bijnieren stoppen met hormoonproductie. Mijn vraag aan jou: gezien alle klachten van mijn kind nu zou mijn nierinsufficiëntie / bijnierinsufficiëntie tijdens de zwangerschap een hormoonstoornis bij mijn kind hebben kunnen veroorzaakt? Als een hormoonstoornis dat is wat ze heeft natuurlijk… Verder heeft mijn meisjes ook moeilijke luchtwegen en allergieën voor graspollen, huisstofmijt, zomerkruiden en honden. Die leek ze te erven van haar papa die als kind zwaar astmatisch was en nu nog steeds kampt met hooikoorts. Voedselallergieën zijn niet getest bij mijn dochter. Dank alvast om te reageren!!!

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Ti, Als ik het goed begrijp was er tijdens je toenmalige zwangerschap sprake van acute of chronische nierinsufficiëntie (door nierfalen)… maar weet je niet zeker of bijnierinsufficiëntie c.q. bijnierschorsinsufficiëntie aan de orde was. De ziekte van Addison, het Adrenogenitaal syndroom en het syndroom van Cushing kunnen zich allen manifesteren als bijnierschorsinsufficiëntie. Als de aandoening niet behandeld wordt, kan ze –afhankelijk van de exacte onderliggende oorzaak– in theorie leiden tot onder andere nierfalen (omdat de nieren en bijnieren anatomisch gezien zeer dicht bij elkaar liggen), maar dit verband is louter mogelijk en dus volkomen hypothetisch / theoretisch speculatief van aard… In wezen hebben de bijnieren (‘adrenals’ c.q. ‘adrenal glands’) nauwelijks iets met de werking van de nieren (‘kidneys’) te maken, dus een directe / causale onderlinge samenhang tussen nierfalen en bijnieruitputting komt niet vaak voor. (bron) Een bijnier heeft dus eigenlijk niets met een nier van doen, maar is min of meer toevallig bovenop de nier terechtgekomen tijdens de menselijke evolutie. De bijnieren produceren 3 groepen hormonen, namelijk glucocorticoïden (cortisol e.a.), mineralocorticoïden (aldosteron e.a.) en gonadocorticoïden (geslachtshormonen c.q. androgenen). Mineralocorticoïden zijn een groep steroïdhormonen die qua structuur op aldosteron lijken en invloed uitoefenen op de water-zout-balans en de bloeddruk, en voor zover ik weet is dit het enige (indirecte) verband met de nieren, gezien aldosteronen op indirecte wijze de bloeddruk reguleren, door de nieren aan te zetten tot het vasthouden van water door de balans tussen natrium en kalium te wijzigen. Het enige directe verband dat ik kan bedenken is dus van anatomische aard, dus als een nierbekken, nierschors, nierkapsel of niermerg bijvoorbeeld ontstoken raakt, zou een bijnier daar in theorie de dupe van kunnen worden. De kans dat dit destijds het geval is geweest, lijkt me statistisch gezien niet erg groot. Dat een hypothetisch bijnierprobleem de oorzaak is van je dochters klachten lijkt me al helemaal vergezocht. Ik ben overigens geen arts en ik kan je dan ook geen uitsluitsel geven, maar naar mijn ondeskundige mening zijn er oneindig veel verklaringen die beduidend ‘voordehandliggender’ zijn… Van tekorten aan bepaalde vitamines (D, B11, B12 e.a.) tot tekorten aan bepaalde mineralen / elektrolyten tot schildklierproblemen tot tekorten of overschotten aan allerlei (andere) hormonen… Bovendien zijn veel meisjes van 15 nog in de puberteit, dus acne, zich voortschrijdende borstvorming / borstgroei, hormonale ontwikkelingen / schommelingen en zich ontwikkelende allergieën zijn rond die leeftijd extreem gebruikelijk. Is je dochter eigenlijk al eens getest op ontstekingsparameters, vitamine B12-tekort, vitamine D-tekort, vitamine A-tekort en schildklierproblemen middels bloedwaardebepalingen? Hoe dan ook, onwijs veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

    • Ti ·

      Heel erg dank Paul voor je zeer uitgebreide uitleg. Mijn vrees is daardoor al stuk minder en ik heb meteen afspraak gemaakt voor een consult en uitgebreide bloedname. Merci!

    • Paul ·

      Heel graag gedaan; sterkte ermee! 🙂

  22. J ·

    Hallo, Vorig jaar mei heb ik besloten te stoppen met de pil. De reden hiervoor was de algehele malaise. Laag libido (eigenlijk geen). Veel migraine aanvallen als ergste klacht. Minimaal 1x per week. Voor de migraine gebruikte ik diclofenac 100mg. Helaas heb ik hier 3 jaar geleden heftige netelroos van gekregen. Na verschillende pijnstillers rn tests tot de conclusie gekomen dat niets werkt zoals diclofenac. NSAID remmers geven allen netelroos, opiaten maken me erg ziek en helpen niet tegen te hoofdpijn. Besloten dus om eens te kijken hoe mijn lijf het doet zonder de pil. De migraine is aanzienlijk minder. Nu alleen nog 1 dag tijdens menstruatie. Acne heb ik met en zonder de pil. De eerste maanden voelde ik me fitter. De menstruatie is regelmatig. Wel veel en lang last van opgezette en pijnlijke borsten. Sinds oktober heb ik last van mij ogen. In eerste instantie dacht ik dat het kwam door gebruik pc, had dus een pc-bril aangeschaft. Dit helpt echter niks. Ook tijdens 2 weken vakantie zonder pc. Ik zie wazig, wordt snel duizelig (durf bijna geen auto meer te rijden) en ben er soms misselijk van. Oogarts geweest die niets kon vinden. Bloed laten prikken waar uit kwam lichte afwijking schildklier. Reactie huisarts was over 2 weken weer prikken. Toch eerder gebeld dat ik zo lang niet wilde wachten. Verwijzing neuroloog gekregen. MRI scan van hoofd gehad. Deze was goed en gaf geen afwijkingen. Ik ben nog steeds bang dat mijn hormonen in de war zijn van het langdurig gebruik van de pil. De laatste 10 jaar heb ik (op aanraden van een arts door extreme migraine-aanvallen) deze steeds doorgeslikt waarbij ik 2x per jaar een week stopte en menstrueerde. Ik zou heel graag van de problemen met mijn ogen af willen, maar de migraine aanvallen met de pil zijn ook geen optie. Iemand een idee hoe ik hier aan en weer af kom? Groetjes, J

    Reageer
    • Paul ·

      Beste J, Ik moest bij de opsomming van je klachten ook direct denken aan een schildklierprobleem. Schildklierklachten + oogklachten zou in theorie kunnen duiden op de ziekte van Graves. In dat opzicht lijkt het me raadzaam om naast je TSH (schildklier-stimulerend hormoon) en FT4 (inactief schildklierhormoon) ook eens je TSH-receptor-antistoffen (TSHr / TSAb / TSI) en anti-TPO-antistoffen te laten controleren. Sterkte!

  23. Ellu ·

    Hallo Paul, 9 maanden geleden ben ik bevallen. Tijdens de zwangerschap en de bevalling is alles goed verlopen en waren er geen bijzonderheden. Na de bevalling kreeg ik last van mijn benen. Het gevoel is lastig te omschrijven, maar lijkt een beetje op kippenvel, maar dan zit het gevoel in mijn been en niet op mijn huid. De huisarts heeft al verschillende bloedonderzoeken gedaan, maar alles was goed. Ook de neuroloog kon niks vinden en met een MRI scan van mijn hals/nek was ook niks te zien. Is het mogelijk dat dit gevoel veroorzaakt wordt door hormonen?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Ellu, Ik vind het eerlijk gezegd nogal lastig om me een voorstelling te maken bij een “kippenvel-gevoel”, laat staan dat ik weet waardoor het zou kunnen worden veroorzaakt. Gaat het misschien om een soort van zenuwtintelingen of een slapend gevoel? Ben benieuwd… In dat geval is de (deels) gevoelloze of tintelende sensatie meestal het gevolg van een verminderde doorbloeding in het aangedane gebied of van een verdrukte of beknelde zenuw die naar het aangedane gebied loopt… Ook vitamine B6,B11, B12 en/of schildklier zou in theorie een rol kunnen spelen… Groeten, Paul

  24. Sara ·

    Beste Paul, Ik ben nu 15 jaar oud, maar heb heel erg veel last van een droge acnehuid en overbeharing. Ook word ik soms heel onregelmatig ongesteld. Op een gegeven moment menstrueerde ik 6 maanden lang niet. Ik dacht dat die acnehuid en de onregelmatige menstruatie te maken konden hebben met de puberteit, maar ik ben inmiddels al 3,5 jaar geleden voor het eerst ongesteld geworden en ben nu ook uitgegroeid. En die overbeharing heeft ook niks te maken met de puberteit lijkt me, aangezien al m’n vriendinnen en m’n moeder en zusje niet overbehaard zijn. Ik ben al bij de huisarts geweest met deze klachten en die heeft me verteld dat ik eventueel aan de pil kan. Maar m’n moeder vindt dat troep en wil dus niet dat ik aan de pil ga. Ook denk ik dat het niet veel aan mijn overbeharing zal doen. M’n huisarts heeft me ook doorverwezen naar de gynaecoloog voor een inwendige echo, maar dat zie ik totaal niet zitten, aangezien ik 15 ben en niet de behoefte heb aan iemand die daar beneden kijkt. Ik heb dit met de huisarts gedeeld en die zei dat ze ook een uitwendige echo konden doen maar dan weinig konden zien. Ook heeft hij bij de verwijsbrief opgeschreven dat ik graag een hormoononderzoek wil omdat m’n moeder dat vroeg. Nu is mijn vraag of u denkt dat de gynaecoloog dat oké zou vinden. Of zal ze raar opkijken en een hormoononderzoek onnodig vinden vanwege mijn leeftijd of iets dergelijks. Op de 29e is mijn afspraak bij de gynaecoloog. Ik hoop dat u zult reageren. Alvast bedankt! M.v.g. Sara

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Sara, Overbeharing (hypertrichose of hirsutisme), ongesteldheidsproblemen zoals onregelmatig menstrueren en acne kunnen inderdaad te maken hebben met afwijkende hormoonwaarden (v.w.b. oestrogeen, progesteron en testosteron). Afwijkingen in zulke hormoonspiegels kunnen weer het gevolg zijn van problemen met de eierstokken (cysten, ontstekingen, verklevingen o.i.d.). Overigens hebben slechts sommige vrouwen met hirsutistische overbeharing verhoogde concentraties van het mannelijke c.q. androgene hormoon testosteron in het bloed. Overproductie van dit hormoon kan plaatsvinden in de bijnierschors, maar toch meestal in de eierstokken. De oorzaak is maar al te vaak endometriose of PCOS: PolyCysteus Ovarium Syndroom (PCOS), waarbij ook de menstruatie onregelmatig is… In veruit de meeste gevallen zijn de haarzakjes simpelweg overgevoelig voor een normale hoeveelheid mannelijk hormoon, waardoor een normale testosteronspiegel toch versterkte haargroei oftewel overbeharing veroorzaakt. Vandaar dat men waarschijnlijk een inwendige echo voorstelde. Natuurlijk kun je deze hormonen ook in je bloed laten meten, maar het zien van een concrete afwijking / cyste op een echo geeft meer duidelijkheid en zekerheid dan het zien van indicatoren / parameters in de bloedbaan. Ik snap dat je er tegenop ziet, maar naar mijn persoonlijke mening geeft een inwendige echo de grootste kans op meer duidelijkheid. Natuurlijk kun je ervoor kiezen om eerst je hormonen te laten nakijken middels een bloedwaardebepaling en pas daarna een echo te laten doen, maar ik denk eigenlijk niet dat je om een echo heen kan als je absoluut uitsluitsel wilt. I ben echter GEEN arts… Sterkte en groeten, Paul

  25. Anna ·

    Beste Paul, Je hebt me onlangs naar dit artikel gestuurd. Inmiddels ben ik alweer een aantal weken verder. Gestopt met schildkliermedicijnen (hier werd ik erg ziek van). Mijn klachten zijn begonnen toen ik merkte dat ik van anticonceptiepil moest veranderen, maar de huisarts dat afraadde. Toen is het begonnen, ik bleek Pfeiffer gehad te hebben, TSH ligt verhoogd, haaruitval, vet haar, continue menstruatiekramp, pijn in omgeving van eierstokken, droge acnehuid (ineens), steeds moe, gevoel van machteloosheid. Ik ben slank en erg sportief, echter kan ik al 3 maanden niet intensief sporten. De huisarts haalt zijn schouders op “hormonale disbalans” ja en nu??? Ik voel me echt machteloos. Wil graag m’n eigen ik terug voordat ik er echt depri van word. Psycholoog ben ik heen gestuurd, inmiddels aantal gesprekken gehad, maar m’n stemmingswisselingen gaan er niet van weg. Kan alles wel in de hens zetten, om vervolgens heel hard te huilen (haha). Sta echt op het punt om naar een alternatieve arts te gaan. Ik ben 20 en voel me 80. Moet er maar mee leren leven volgens huisarts.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Anna, Wat vreselijk dat er nog altijd geen verbetering in zit! Vraag alsjeblieft een second opinion aan bij een andere huisarts. Laat nogmaals je TSH meten, maar daarnaast ook je FT4 en FT3. Je klachten behoren namelijk wel echt grotendeels tot de mogelijke schildkliersymptomen. Mocht je TSH inmiddels nog verder verhoogd zijn (en je FT4 en/of FT3 navenant verlaagd), dan heeft je lichaam simpelweg schildkliermedicatie nodig; dit is in dat geval eigenlijk geen vrijwillige keuze als je van je klachten af wilt komen. Daarbovenop zou ik je willen aanraden om je vitamine D, vitamine B12 en ijzer te laten controleren. Vraag een afgedrukte print van je bloedwaarden mee naar huis en laat je niet afschepen met “alles zag er goed uit”. Mocht hier niks uitkomen, laat je ontstekingswaarden c.q. ontstekingsparameters c.q. ontstekingsindicatoren dan eens grondig onderzoeken. Wellicht is er sprake van bijvoorbeeld een eierstokontsteking of endometriose, aangezien je eveneens te kampen hebt met lage buikpijn en menstruatieproblemen… Mocht er niets uit je bloed komen (qua schildklierwaarden, vitaminetekorten en ontstekingswaarden), laat je dan doorverwijzen naar een internist, MDL-arts of gynaecoloog om je eierstokken te onderzoeken en eventueel (de verhouding tussen) je oestrogeen en progesteron te laten controleren. Onwijs veel sterkte en beterschap toegewenst; hopelijk komt er snel schot in de zaak! Groeten, Paul

  26. Sharon ·

    Ik sukkel al een hele tijd met mijn gezondheid. Ik ben een mama van 31 jaar en heb 3 kindjes. In mei 2014 (na al een lange tijd constant ziek te zijn) heeft de huisarts ontdekt dat mijn schildklier te traag werkte en iets vergroot was. Ik neem nu l-thyroxine. De schildklier staat nog steeds niet op punt. Dus moet ik om de 6 weken bloed laten trekken. Sedert dan voel ik me nog steeds niet goed. Ik heb stemmingswisselingen, oorsuizen, mijn ijzer staat te laag en mijn reserves ook. Ik neem nu ongeveer een maand ijzersiroop. Mijn lichaam beeft vanbinnen waardoor ik dan denk dat er iets mis is met mijn hart. Mijn menstruatie is zeer onregelmatig geworden. Ik heb twee weken voor mijn menstruatie altijd zeer pijnlijke borsten en heb het gevoel dat ze groeien. Ook veel last van steken in de onderbuik vooral een week na mijn menstruatie. De huisarts denkt nu dat mijn oestrogeen te hoog staat. Ik moet volgende week naar de gynaecoloog op controle want ben echt radeloos aan het worden. Ik voel me altijd ziek. Ik deed nochtans veel aan sport waar ik nu geen fut meer voor heb en de kilo’s blijven er maar bijkomen. Ben nog zo jong en lijdt al van jong af aan aan primair lymfoedeem en nu nog dit er allemaal bij. Ik hoop echt dat ze eens kunnen vinden hoe het komt dat ik me altijd ziek voel…

    Reageer
    • Catharina Moerman ·

      Na jou verhaal te hebben gelezen wil ik hier graag op reageren, ik sukkel al 38 jaar met mijn gezondheid klaag vanaf mijn puberteit al over mijn hormonen en heb al vanaf kinds af aan ijzergebrek. Aangezien dokters nooit de oorzaken vinden en alleen maar medicaties voorschrijven, ben ik paar weken geleden op zoek gegaan naar oorzaken van ijzergebrek aangezien al mijn kinderen hier ook last van hadden. Ik kwam uit bij vitamine B12-tekort, deze was bij mij wel bekend aangezien ik maag-darmstoornissen had en ook de ziekte van Crohn erbij kreeg. Heb heel internet uitgeplozen totdat ik bij site kwam van ziekte van Addison-Biermer (tekort aan vitamine B12, meestal gepaard met ijzertekort). Als ik jou was zou ik dat aanraden te lezen want artsen gaan normaal van de gewone bloedwaardes uit en soms heb je van alles wel wat aan de lage kant maar valt dan altijd tussen de normale waardes dus schenken ze er geen aandacht aan. Ik heb mij en mijn kinderen laten testen op ziekte van Addison-Biermer en het bleek dus dat wij deze erfelijke ziekte hadden die nooit een arts, specialisten heb er heel veel gehad en ben ook ernstig ziek had ook veel diagnoses waaronder fibromyalgie, Crohn, migraine, zware menstruatie en nog heel veel meer. Lees artikel maar dan komen veel mensen erachter dat door te kort aan vitamine B12 je ernstige aandoeningen kan krijgen, je hormonen uit disbalans raken en je steeds zieker wordt. Veel artsen gooien hoop op stress, raden ook altijd antidepressiva aan en dat je uiteindelijk maar naar psychiater moet want hun zoeken niet verder. Ook moeten ze methylmalonzuur testen in je bloed die geeft een beter beeld over je vitamine B12 tekort en verklaart heel veel ziektes, aandoeningen van heel veel mensen. Deze ziekte is heel eenvoudig op te lossen en heel veel goedkoper dan alle andere behandelingen, door injecties met vitamine B12, deze heb je wel de rest van je leven nodig. De ziekte van Addison-Biermer wordt veroorzaakt door spijsverteringsproblemen waardoor we deze vitamine B12 niet aangemaakt worden waardoor we niet genoeg voedingsstoffen uit onze voeding en supplementen kunnen halen waardoor alles in je lichaam in disbalans raakt. Helaas kan hier meerder oorzaken zijn, hormonen, te weinig maagzuur, enzymen in twaalfvingerige darm etc. Helaas zijn dokters erg terughoudend om je hierop te testen en vinden het vaak niet nodig daarom wil ik je met klem adviseren lees artikel over de ziekte van Addison-Biermer en kijk bij hoofdmenu vooral naar diagnoses die mensen vaak krijgen die deze ziekte hebben en ook naar de symptomen die mensen hebben die deze ziekte hebben. Kan je vertellen dat mijn mond open viel en alle puzzelstukjes van al mijn ziektes, miskramen, vruchtbaarheid, problemen met organen, darmen, spieren, gewrichten, pezen, bloedvaten en nog veel meer ineens heel erg duidelijk werd, ook mijn humeur, buien en depressies vielen hieronder, dus ga lezen wie weet heb je er wat aan en kun jij je zelf nog redden want uiteindelijk is het een zeer ernstige en levensbedreigende ziekte als er niks aan gedaan wordt, zelfs dementie, alzheimer, hartfalen kunnen door vitamine B12 en ijzertekort worden veroorzaakt. Heb met veel gedoe eindelijk een oorzaak voor mijn ellende en red mijn kinderen en familieleden en hun kinderen nu, ze kunnen zelfs weer gezond worden als ze maar goede behandeling krijgen met vitamine B12-injecties, en daarna levenslang blijven krijgen. Supplementen werken niet vanwege geen opname in dunne darm, na injecties wordt opname wel mogelijk en je zal veel meer moeten aanvullen zoals vitamines, mineralen want daar heb je dan ook heel veel tekorten in je lichaam gekregen! Succes hoop dat je er wat mee kunt! Groetjes, Catharina

  27. Sabrina ·

    Help! Ik ben de wanhoop nabij… Sinds mijn 16e leeftijd heb ik last van ernstige lichamelijke klachten, o.a. vermoeidheid, migraine, spierpijn”aanvallen” geheugenproblemen winterhanden en tenen gevoelsstoornissen enz… Heb velen onderzoeken gehad oa reumatoloog neuroloog enz, onderzoeken hebben niets uitgewezen… nu ben in inmiddels 23 en heb een geweldig zoontje! De zwangerschap! Geweldig!!! Nooit heb ik me zo goed gevoeld! Geen pijn meer! Na de zwangerschap kwam alles weer terug! Dokters weten niet meer waar te zoeken en wat te doen, en zeggen nu dat ik er maar mee moet leren leven! Dit is natuurlijk van der zotte als je 4 dagen per weer met migraine op de bank lig terwijl je een klein kereltje hebt rondlopen. Ik ben opzoek na iemand die mij kan helpen! Mijn vriend en ik vermoeden dat mijn klachten mogelijk samen hangen met hormonen, maar hebben hier zelf weinig verstand van. Even de klachten op een rij (en vergeet er vast veel). Spierpijn aanvallen. Migraine. Geheugenproblemen. Gevoelsstoornissen. Winterhanden en wintertenen. Plotselinge optredende stijfheid vooral in bovenlijf. Opvliegers. Netelroos. Laag bloeddruk. Gewichtsverlies (weeg nu 43 kg 160). Overbeharing. Vermoeidheid. Hartkloppingen. Verzuring spieren bij kleine inspanning (traplopen). Wie kan me a.u.b. helpen? Ben tot alles bereid om hier vanaf te komen! Ik was vergeten hoe het was om zonder pijn te leven! Tot aan mijn zwangerschap!

    Reageer
    • Paul ·

      Heb je al bloedtests gehad? Laat allereerst je schildklierwaarden (TSH en FT4) controleren. Daarnaast je vitamine D en vitamine B12. En tot slot je oestrogeen, progesteron en testosteron. Er kunnen nog veel meer mogelijke oorzaken zijn, maar naar mijn ondeskundige mening zouden dit goede aanknopingspunten kunnen vormen. Onwijs veel sterkte toegewenst!

    • Sabrina ·

      Bedankt voor uw reactie! Mijn schildklier waarde vit b12 en vit D zijn getest… De progesteron testosteron oestrogeen nog niet! Hartelijk dank! Ga hier direct mee aan de slag!

    • Catharina Moerman ·

      Kijk op internet bij Ziekte Addison-Biermer, deze klachten had ik namelijk ook, artsen denken hier nooit aan maar blijkt tekort aan vitamine B12 en vaak ook gepaard met ijzer. Deze ziekte kan simpel met vitamine B12 injecties worden opgelost en kan je weer gezond leven krijgen mits behandeling juist start en je het de rest van je leven krijgt. Heb 38 jaar aangemodderd en dit zelf uit moeten zoeken. Na juiste bloedonderzoeken bij mij en mijn kinderen, is namelijk zwaar erfelijke ziekte bleken wij dit ook te hebben, helaas blijkt dat miljoenen mensen hieraan leiden waar artsen niet aan denken of negeren. Lees vooral de site op internet over deze ziekte zowel alle symptomen als foute diagnoses en als je ziekte hebt waar op te letten en de juiste behandeling krijgt vooral de opstartfase met vitamine B12 moet eerste tijd intensief zijn. Ook moet huisarts vooral de methylmalonzuur laten testen want gewone waarde van vitamine B12 kan nog binnen de grenzen liggen wat artsen geleerd hebben (deze zijn al achterhaald moeten hoger zijn dan ze nu hanteren namelijk) wens je veel sterkte en hoop dat je eindelijk antwoorden krijgt als je dit gaat lezen, bij mij ging er een wereld open was zo blij en kon wel janken van blijdschap, daarna boos waarom geen enkele arts, specialisten dit ooit heeft onderzocht ziekte is al meer dan eeuw bekend maar wordt gewoon genegeerd, denk dat ze ons liever ziek houden en de farmaceutische industrie verdient daarna nog weinig aan ons. Heel veel mensen hebben dit, worden ernstig ziek, veel pijn, lichaam breekt af, tast je zenuwcentrale zenuwen aan je hersenen en organen dus echt wel ernstige gevolgen wat heel goedkoop en eenvoudig te verhelpen valt, succes en beterschap hoop dat je er wat aan hebt! Groetjes, Catharina xx

    • Mirrie ·

      Beste Sabrina. Je hebt nagenoeg alle (hormonale) klachten beschreven die ik (ook) heb… behalve de netelroos, maar daarvoor in de plaats heb ik dan veel te hoge bloeddruk en een jagende hartslag. Terwijl ik eigenlijk een prima conditie heb/zou moeten hebben gezien mijn sporten en levensstijl. Maar dat terzijde. Bij mij hebben ze uiteindelijk onderzoek gedaan ooit. Toen werd eerst de PCOS ontdekt maar gezien ik nog andere ‘vreemde’ klachten had zochten ze verder en wat bleek; ik heb een zeldzame vorm/mutatie van AGS (adrenogenitaal syndroom). Mijn hele leven loop ik in met dezelfde ellendigheid in lijf en leden rond die jij beschrijft. Maar toen destijds was er amper info over AGS en gezien ik niet de zout verliezende variant heb raak je als patiënt in de vergetelheid en moet je jezelf overeind zien te houden. Wat een enorme opgaaf is zoals jij weet van je eigen collectie klachten. Mijn lichaam kan nu niet meer en ik heb het gevoel dat ik soms het leven uit mijn lichaam voel verdwijnen. Mijn noodbel heb ik laten klinken en ik hoop dat er een specialist is die mij kan helpen om, al is t maar 1 dag in de week, mij eens wat goed te voelen. Ben vorige week net 36 geworden, een paar jaartjes met wat fijnere dagen zou ik heel heel graag willen want ik heb 2 lieve kinderen en die gun ik een fijne kwieke mama. Misschien dat specialisten op dat gebied mijn bericht ook lezen, in dat geval; Alstublieft, wie kan mij helpen? Want mijn lichaam kan t niet meer en ik weet t niet meer maar t bijltje erbij neer leggen is géén optie. Omdat ik weiger te verliezen van AGS, ik wil gewoon normaal mijn dagen door kunnen en genieten van mijn kinderen. Sabrina, ik hoop dat voor jou ook spoedig de juiste hulp/arts op je pad komt die jouw leven helpt te voorzien van ‘gekleurd papier om de slingers van te maken die je in jou leven moet ophangen’. 😉 Sterkte en houd vol, zet m op. Groet, Mirrie

    • jolande ·

      Typisch vitamine B12 tekort spuit 2x contact per week en neen zink erbij. Ik herken zo veel uit je verhaal dat ik zou zeggen een vitamine B12, 2x p/w spuiten en zink slikken probeer veel sterkte!

  28. Angela ·

    Hoi, na een zwangerschap, met daarbij zwangerschapsvergiftiging en inleiding in de 37ste week, ben ik daarna heel hard van een wolk af gevallen. Deze was tijdens mijn zwangerschap hartstikke roze! Een enorme depressie als gevolg (angst voornamelijk)… Dokter wist er geen raad mee, dus ga je zelf maar googelen. Hormonen!?!? En hier komt mijn vraag bij kijken: kan het zijn door de enorme dip na mijn bevalling, dat mijn progrestoron te laag is gebleven en mijn oestrogeen te hoog, waardoor ik nu nog steeds tijdens mijn cyclus last heb van stemmingswisselingen, opgejaagd voel, lusteloos? En heeft het eventuele tekort aan progrestoron ook invloed op de vruchtbaarheid? Willen graag een tweede kind na 4 jaar maar wil wel goed voorbereid zijn en de kansen vergroten aangezien ik middels IUI zwanger probeer te worden. Veel info, ik hoop dat het duidelijk is want ik snak naar informatie die mij verder kunnen helpen naar een antwoord waar ik al heel lang naar op zoek ben! Alvast bedankt!!!

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Anghela, Vooral oestrogeen staat bekend om het opwekken van positieve gevoelens; je voelt je optimistischer, energieker en impulsiever bij een hoog oestrogeenniveau. Naarmate je oestrogeen stijgt, voel je je beter en ga je doorgaans beter om met (zwangerschaps)stress. Progesteron oftewel progestageen daarentegen, gaat de ‘positieve’ effecten van oestrogeen tegen; het is dus een mentale tegenhanger van oestrogeen die je juist remt, passiever maakt, een hongergevoel bezorgt en slaperig doet voelen. Hoe je op bepaalde hormoonniveaus reageert, is overigens heel erg afhankelijk van je hormoongevoeligheid jegens ieder specifieke hormoon, maar het is zelden een progesterontekort dat postnatale oftewel postpartum depressies in de hand werkt. Een oestrogeentekort of progesteronoverschot zou wel de oorzaak kunnen zijn, maar om daar iets concreets over te kunnen zeggen, zul je bloedonderzoek moeten laten verrichten. Mocht er daadwerkelijk sprake zijn van een tekort aan oestrogeen, dan kan een oestrogeenpleister wellicht uitkomst bieden. (bron) Overigens zijn er meer mogelijke veroorzakers te bedenken. Een factor die minstens zo waarschijnlijk is als aanstichter aanstichter van de door jou benoemde klachten is het schildklierhormoon thyroxine (T4). Na een zwangerschap/bevalling treedt namelijk maar al te vaak een traag werkende schildklier (hypothyreoïdie) op. Tot slot lijkt een bloedwaardebepaling van vitamine D, B-vitamines (met name B12, B11 en B6) en ijzer me geen overbodige luxe. Heel veel sterkte en beterschap toegewenst! Groeten, Paul

  29. Doortje ·

    Beste Paul, door de veranderende hormoonhuishouding door de overgang heb ik regelmatig heftige paniekaanvallen. Je geeft aan dat het slikken van (plantaardige) hormonen geen goede oplossing is. Wat zou dan volgens jou een goede oplossing daarvoor zijn? Groet, Doortje

    Reageer
  30. Janneke ·

    Ik ben even benieuwd of je ervaringen hebt na een eileider en baarmoeder verwijdering. Die zijn bij mij onlangs verwijderd aangezien de Essure sterilisatie o.a. een hormonale disbalans triggerde. Het leek wel alsof ik de overgang was. Nu zijn gelukkig 7 weken na de operatie heel veel klachten al weg. Maar ik merk dat mijn lijf nog erg in balans moet komen en heb last van transpireren (pubergeur), acne, stemmingswisselingen en opgeblazen gevoel. Mijn eierstokken zijn behouden dus ik zou niet in de overgang komen.

    Reageer
    • Janneke ·

      Iemand reactie?

  31. Marjo ·

    Och sorry, zie dat mijn 1e reactie toch geplaatst is en zelfs al antwoord… dacht dat het mis was gegaan. Sorry!

    Reageer
    • Paul ·

      Geen probleem; ik heb nog wat toegevoegd onder je tweede berichtje… Ik hoop echt heel erg dat de artsen iets voor je man kunnen betekenen. Bloedonderzoek lijkt me in ieder geval een goed begin!

  32. Marjo ·

    Mijn man is zwaar depressief. Vaak heeft hij in deze periodes ook last van emotionele instabiliteit. Zelf omschrijft hij het dat hij dan verdrietig om van alles is, terwijl hij dan niet in een depressieve stemming hoeft te zijn. Stemming is dan ook niet helemaal goed, maar het houdt geen gelijke tred. Ook heeft hij dan vaak last met zijn evenwicht. 2x zelfs zo erg dat hij niet meer normaal kon lopen, fietsen etc. Ziet u een verband tussen deze verschijnselen dat uit hormonen voort kan komen. Hij heeft altijd wel een periode van grote stress voorafgaand aan zon depressieve periode. Dat komt blijkbaar door stresshormonen die dan niet afbouwen. Maar een pilletje is hiervoor nog niet uitgevonden… We zijn inmiddels ten einde raad. Hij heeft uiteraard medicatie, doet aan sport, mindfullness, et etera.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marjo, Hormonen kunnen inderdaad van enorme invloed zijn op iemands emoties, humeur en stemming. Hierbij valt te denken aan o.a. endorfine, cortisol, adrenaline, noradrenaline, dopamine, serotonine, epinefrine, norepinefrine, testosteron, oestrogeen, vasopressine, thyronine/thyroxine, et cetera. Ik heb de vraag (van gelijke strekking) die je eerder stelde overigens reeds geprobeerd te beantwoorden. Ik wilde alleen nog even toevoegen dat ook ernstige tekorten aan omega-3 vetzuren, vitamine D en magnesium in bepaalde gevallen kunnen leiden tot stemmingswisselingen en depressiviteit. Nogmaals sterkte!

  33. Marjo ·

    Mijn man heeft al jarenlang zware depressies, ook periodes waarin hij suïcidaal is. In zo’n slechte periode klaagt hij vaak over heel veel druk in zijn hersenen. Ook een paar keer ernstige evenwichtsstoringen gehad tijdens een depressieve periode. Soms een opgezet gezicht. Emotioneel erg instabiel. Kunnen jullie deze klachten aan elkaar linken?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Marjo, Hoewel er tal van mogelijke oorzaken ten grondslag zouden kunnen liggen aan depressiviteitsklachten, behoren alle klachten die je omschrijft tot de potentiële schildkliersymptomen. Ik ben geen arts en beweer geenszins DAT er sprake is van een schildklierprobleem, maar als dat vooralsnog niet is gebeurd, lijkt het me absoluut raadzaam om allereerst de TSH en FT4 te laten controleren middels een bloedwaardebepaling (bij voorkeur ook ijzer + vitamine D + vitamine B12 + vitamine B6). Mocht daar niets uitkomen, dan zijn er nog talloze zijwegen die je naar mijn mening zou kunnen (moeten willen) inslaan, waaronder (latente) hyperventilatie, afwijken van hersenen en/of evenwichtsorganen (zoals bij de ziekte van Meniere), angststoornissen en paniekstoornissen… Welke artsen heeft je man tot nog toe bezocht? Onwijs veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  34. Monique ·

    Hallo, Wij proberen al meer dan anderhalf jaar om een kindje te krijgen. Helaas heeft dit tot nu toe in twee miskramen geleid. Mijn bloed is op verschillende zaken getest, behalve op hormoonwaarden. Ik heb toch het idee dat daar iets mis mee zou kunnen zijn. Ik heb namelijk ook de laatste paar maanden (de laatste miskraam is nu 9 maanden geleden) nog een paar keer een positieve zwangerschapstest in handen gehad, maar helaas werd ik kort daarna toch ongesteld. Zou dit met een verstoorde hormoonbalans te maken kunnen hebben? Dank voor uw reactie.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Monique, Wat een vreselijke situatie! Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm bezorgd bent… Het al dan niet zwanger worden is grotendeels afhankelijk van de hormonen oestrogeen en progesteron. Daarnaast zijn er allerlei hormonen van invloed op het verloop van een zwangerschap; hierbij valt te denken aan cortisol, luteïniserend hormoon, schildklierhormonen en insuline. Een tekort aan progesteron tijdens de zwangerschap vergroot mogelijkerwijs het risico op een miskraam. Zie ook het ‘PROMISE’ (PROgesterone in recurrent MIScarriagE)-onderzoek van AMC. (bron) Een tekort aan progesteron KAN in bepaalde gevallen het gevolg zijn van een overschot aan oestrogeen oftewel ‘oestrogeendominantie’, al zijn hier vooralsnog weinig wetenschappelijke bewijzen voor. Desalniettemin zou het dus absoluut raadzaam kunnen zijn om je progesteronhuishouding en oestrogeenhuishouding te laten controleren om te zien of ze sterk afwijken van de norm. Het ‘stresshormoon’ cortisol is dus ook een mogelijke factor (bron), maar fenomenen als bijnieruitputting oftewel ‘adrenal fatigue’ worden vooralsnog niet of nauwelijks (h)erkend. Schildklierafwijkingen daarentegen, worden des te serieuzer genomen. Het kan dus ook zeker de moeite waard zijn om je schildklier te laten controleren naargelang schildklier-stimulerend hormoon (TSH) en het schildklierhormoon FT4. Een ongeboren baby is de eerste 3 maanden van de zwangerschap namelijk volledig afhankelijk van moeders schildklier en de daarop volgende 3 maanden nog altijd deels afhankelijk van moeders schildklierhormonen. En tot slot LH… Luteïniserend hormoon is zeer belangrijk voor de eisprong, maar een LH-overschot wordt in verband gebracht met PCO-syndroom (polycysteus-ovariumsyndroom), een afwijking aan de eierstokken, waarbij een veelvuldigheid van cysten op de eierstokken voorkomen. Dit kan weer leiden tot miskramen… De hoeveelheid LH kan gemeten worden middels een bloedwaardebepaling tussen de ovulatie en menstruatie. Hoe dan ook KUNNEN miskramen zeker verband houden met hormonen, maar in principe zijn bijna overal bepaalde hormonen bij betrokken, dus het is lastig om exacte verbanden aan te tonen. Ik ben GEEN arts, maar een bloedwaardebepaling van oestrogeen, progesteron en schildklierhormonen lijkt me geen overbodige luxe na een dergelijke ervaring. Heel veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  35. bianca ·

    Hoi. Ik heb een vraag. Mijn cortisol waarde is 0,3. Is dat gevaarlijk? De arts wijt het aan mijn paniekstoornis en doet er niks aan. Ik gebruik al 2 jaar deprovera. Heb zware uitslag, meer beharing en hondsziek al maanden. Groetjes, Bianca

    Reageer
    • Paul ·

      Bedoel je Depo-Provera? De cortisolspiegel van het bloed varieert gedurende de dag. ’s Ochtends meestal 150 tot 700 nmol/l, ’s middags tussen de 100 en 400 nmol/l en ’s avonds (na ca 23:00 uur) minder dan 210 nmol/l. Indien het bloedcortisol in µmol/l of mcg/l wordt gerapporteerd, horen deze waardes 1000x lager te liggen dus ’s ochtends 0,150 tot 0,700 enz. Een cortisol van 0,3 µmol/l of mcg/l is dus geenszins gevaarlijk.

    • bianca ·

      Hoi. Dank voor je reactie! Ja depo provera bedoel ik. Ben zo kortademig, moe, acne, meer lichaamsbeharing, brandend maagzuur, heel angstig. Dokter wijt alles aan stress. X

    • Paul ·

      Depo-Provera (medroxyprogesteron) kent allerlei bijwerkingen. Hoewel ze niet vaak voorkomen, behoren alle klachten die je beschrijft tot de MOGELIJKE bijwerkingen van Depo-Provera. (bron) Misschien iets om over na te denken? Het lastige is dat klachten als vermoeidheid, kortademigheid, acne, brandend maagzuur e.a. eveneens bij talloze andere kwalen en aandoeningen passen. Zie eventueel ook dit artikel over chronische vermoeidheidsklachten en dit artikel over onverklaarbaar ziek zijn

    • bianca ·

      Beweging heb ik nu niet. Kan mijn huishouden niet meer. Eten is moeilijk want niks verteert door mijn luie maag. Ik eet toch gezond. Mijn bloedwaarden zijn oké behalve te lage cortisol en te hoge kalium. Heb nog twee kids. Altijd slapen kan niet. xxx

  36. Danielle ·

    Ik heb een vraag. Als anticonceptie maak ik gebruik van een koperspiraal. Ik ervaar regelmatig een zwak, moe en futloos lichaam tijdens mijn menstruatie. Ik ben nu 40 en heb het idee dat dit de laatste 1 a 2 jaar meer en meer begint te veranderen. Hoe kan het komen dat ik me steeds zo grieperig voel?

    Reageer
    • Paul ·

      Doet de chronische vermoeidheid en lusteloosheid zich echt uitsluitend voor tijdens je menstruatie? En wat bedoel je met “grieperig”, ervaar je ook aanvullende klachten zoals hoofdpijn, misselijkheid, draaiduizeligheid of algehele malaise?

  37. itsme ·

    Beste, Ik heb vaak een dronken gevoel in mijn hoofd een soort slaperig gevoel alsof alles niet echt is terwijl ik weet dat het echt is. Ik val. Moeilijk in slaap maar ben snacks veel wakker. Ochtends kom ik moeilijk mijn bed uit omdat ik nog steeds een “slaaphoofd” heb wat de hele dag aanhoud. Ook ben ik extreem moe. Kan iemand mij zeggen waar dit vandaan kan komen. Groetjes!

    Reageer
    • Paul ·

      Oververmoeidheid in combinatie met een dronken gevoel in het hoofd is meestal een combinatie van (draai)duizelingen, misselijkheid, licht in het hoofd en een gebrekkig evenwichtsgevoel. Dit kan allerlei mogelijke redenen hebben. Hierbij valt te denken aan onevenwichtigheden qua bloedsuiker, bloeddruk, vitamine D, schildklierhormonen, ijzer, magnesium, B-vitamines, oestrogeen/progesteron. Een dronken sensatie (zonder dat je dronken bent) is eveneens een symptoom van de ziekte van Ménière, waarbij draaiduizeligheid veelal gepaard gaat met slechthorendheid en/of oorsuizen. Ook een bijwerking van medicijngebruik kan de onderliggende oorzaak zijn van een chronisch duizelig/zweverig/bezopen gevoel. Persoonlijk zou ik er eens mee langs de huisarts gaan. Tot die tijd kun je wellicht meer informatie vinden in dit artikel over duizeligheid, dit artikel over chronische vermoeidheid en dit artikel over schildklierproblemen… Als je daadwerkelijk neervalt/omvalt/flauwvalt, zou er overigens ook sprake kunnen zijn van een vorm van epilepsie of latente hyperventilatie. Ook in dat geval behoort een gevoel van onvastheid, duizeligheid, flauwte lichtheid in het hoofd, derealisatie (gevoel van onwerkelijkheid) of depersonalisatie (gevoel los van zichzelf te staan) vaak tot de symptomen. Voor een angststoornis of paniekaanval geldt overigens hetzelfde… Heel veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

  38. Barbara ·

    Hallo, Via Google ben ik op deze pagina terecht gekomen en ik ben heel erg zoekende naar wegen om mijn hormonen in kaart te brengen. Ik ben een vrouw van 37 jaar, ik heb ernstig overgewicht (BMI 39.4), psychiatrisch patiënt, net niet hypermobiel, maar wel problemen met mijn bindweefsel en heel veel andere ‘vage’ klachten. Sinds begin 2006 gebruik ik continue antidepressiva. Ik heb diverse middelen gehad en ik heb er nu één waar ik redelijk stabiel bij ben. Tussen het switchen van medicijnen is er geen pauze geweest, maar is de ene dosis de ene dag gestopt en de andere dosis de volgende dag (in lage dosering) gestart. Dan werd de nieuwe dosis in ongeveer 3 maanden opgebouwd naar een werkzame dosis. Sinds ik antidepressiva slik, heb ik problemen met urineren. Ik heb aandrang, maar wanneer ik naar het toilet ga, komt er zeer weinig en het duurt ook heel lang (met andere woorden hele zachte straal). Ik weet dat het lichaam een hormoon aanmaakt om de hoeveelheid uit te scheiden vocht te reguleren, tezamen met het andere vochtverlies (zweten, ademhaling). Maar als ik (zoals gister) 5 liter vocht binnenkrijg (waarvan 2.5 liter water en het eten niet meegeteld), plas ik over de hele dag misschien één keer extra, en ik plas gemiddeld 4 – 5 keer per dag. Het was warm, ik heb veel gezweet, maar geen 3 liter. Wel heb ik hele dikke enkels, maar omdat er geen putten in te drukken zijn, is het geen vocht. Mijns inziens is het wel vocht, alleen is dat niet wetenschappelijk onderbouwd. Ook overgewicht is een probleem. Ik drink dan gemiddeld 2 – 2,5 liter water per dag, snoep niet overdadig (al is het wel een probleem, maar dat wijt ik meer aan mijn overgewicht dat elk koekje een schuldgevoel bezorgd) en beweeg gemiddeld. Ik durf niet te sporten, maar binnen mijn dorp doe ik bijvoorbeeld alles op de fiets en ik loop wel regelmatig. Toch val ik niet af, ik kom eerder aan. Misschien heeft dit ook weer te maken met een hoge cortisolspiegel? Ik ben gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis en slik hier ook de beruchte benzodiazepines voor. Recent heb ik ongeveer zes weken zonder geprobeerd, maar dat resulteerde bijna in een crisisopname, dus ik slik trouw mijn Xanax weer, wel een lagere dosis als voor de pauze. Naast de benzodiazepine slik ik ook een hele lage dosis van een antipsychotica. Dit om mijn achterdocht, met name als het donker is, te onderdrukken en geen psychose of andere crisis te ontwikkelen. Ook ben ik voor mijn menstruatie erg druk, zowel in mijn hoofd als in mijn gedrag. Ik heb ook de sticker AD(H)D gekregen en daar probeer ik rekening mee te houden, maar toch is het rond mijn hormoonpiek verschrikkelijk. Ik heb werkelijk dan geen rust in mijn lijf. Ik slik geen anticonceptiepil, dit omdat ik in de stopweek suïcidaal werd en het de psychiater beter leek geen anticonceptie te gebruiken (ook omdat ik alleenstaande ben en geen behoefte heb aan een relatie). De pil is al sinds najaar 2006 niet meer in mijn huis geweest. Dit zijn slechts een paar problemen waar ik een hormonale disbalans aan wijt. De darmproblemen (spastische darmen), bindweefsel- en de daarbij behorende spierproblemen, slaapproblemen heb ik nog niet eens benoemd. Maar zou het kunnen zijn dat antidepressiva zo veel invloed heeft op zo veel hormonale processen in het lichaam? Ik kan echt niet zonder, momenteel wil de psycholoog schematherapie gaan introduceren om mijn emotionele verwaarlozing te kunnen verwerken. Ik kan dus echt niet met medicatie sleutelen. Graag uw reactie over wat ik voor stappen zou kunnen nemen om (heel zwaar gezegd, maar zo voelt het) het leven dragelijker te maken? En dan met name om gewicht te verliezen, want dat zou al een aantal lichamelijke problemen wegnemen.

    Reageer
    • Mariska ·

      Hallo Barbara, wat een vervelend verhaal. Wat ik merk dat bij veel mensen helpt is een Reiki behandeling. Het kan ervoor zorgen dat je rustiger wordt in je hoofd en wat meer balans gaat ervaren. Ik weet niet of je iemand in de buurt hebt die Reiki-behandelingen geeft. Ik zelf zit in Vleuten in de buurt van Utrecht. Zie PuroCoaching.nl.

  39. kruimel ·

    Het is al een wat ouder artikel, maar heb toch een vraag in de hoop dat Paul mij advies kan geven. Sinds mijn zwangerschap voelde ik me al niet lekker (oververmoeid, maag- en darmproblemen, onrustig gevoel, duizeligheid)… Uiteraard weet ik dit aan de zwangerschap. Wel zat ik steeds op het randje van zwangerschapsvergiftiging (soms eiwitten in m’n urine, hoge bloeddruk, maar nooit gelijktijdig, waardoor ze er verder niks mee deden). Na mijn bevalling van 2 jaar geleden bleef ik mezelf echter niet goed voelen. Ik bleef sukkelen met mijn gezondheid en bleef maar naar de huisarts gaan. Sinds een jaar krijg ik iedere maand (in de week na mijn menstruatie) episodes van misselijkheid, diarree, braken en een vreselijke oververmoeidheid… Vorige maand echter gebeurde het tijdens mijn menstruatie. Maar al met al lijkt er wel een tendens in te zitten. het gebeurt gewoon 1x per maand en houdt dan dagen en soms een week aan. Ook ben ik sinds de bevalling 20 kilo afgevallen, waarvan het meeste sinds die episodes begonnen zijn… Ik zit nu ruim 7 kilo onder mijn gewicht van voor de bevalling… Ik woog vorige week nog maar 50,5 kilo, terwijl dat normaal altijd rond de 57 of 58 kilo was, voorafgaand aan mijn zwangerschap (ben zelf nogal klein, dus iedere kilo is veel 1.53). Ik heb enorm last van haaruitval, heb het steeds ontzettend koud… Ik ben vaak erg chagrijnig en af en toe ook erg onrustig en angstig met zelfs het gevoel van flauwvallen. Inmiddels heel veel onderzoeken gehad… Ik bleek een lichte maagontsteking te hebben, een lichte dunne-darmontsteking, geen helicobacter-bacterie, maar volgens de artsen was dit niet de boosdoener van mijn klachten. Onlangs had ik een iets verhoogd suikergehalte en een iets verhoogd pancreasgehalte… maar niet schrikbarend hoog… dus werd er niks mee gedaan. Een tijd geleden was mijn leverwaarde ook veel te hoog, maar dit weet men aan de ziekte van Pfeiffer. Vorige maand in het ziekenhuis gelegen met een dubbele longontsteking (zonder van tevoren ziek te zijn geweest) en toen was mijn schildklierwaarde 3,5, de TSH… maar volgens de artsen was dit normaal. Al met al ben ik al binnenstebuiten gekeerd… Ik heb foto’s gehad, een maagonderzoek, een darmonderzoek, verschillende echo’s, maar ik krijg maar geen diagnose. Ze weten het gewoon niet… De maag/darmspecialist wil me naar een diëtiste sturen, waar ik zelf echter mijn vraagtekens bij heb. Ik denk zelf dat er toch iets niet goed zit met mijn hormonen… aangezien bepaalde waardes toch aan de hoge kant waren. Omdat ook mijn episodes toch steeds rond mijn menstruatie zijn en dit alles enorm verergerd is na mijn bevalling… Is het niet logischer dat ik naar een internist of endocrinoloog wordt doorgestuurd i.p.v. naar een diëtiste?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Kruimel Hetgeen waar ik als eerste (al bij de eerste paar regels) aan moest denken tijdens het lezen van je verhaal is endometriose. Mijn tweede ingeving was een schildklierafwijking. Beide aandoeningen zijn hormoon-gerelateerd, maar dat geldt -direct of indirect- natuurlijk voor nagenoeg iedere gezondheidsaandoeningen. Of een endocrinoloog de aangewezen ‘hulpdienst’ is durf ik dan ook niet te zeggen. Ik neem aan dat je reeds een ‘standaard’ internist c.q. MDL-arts hebt bezocht… Al met al een enorm gecompliceerd verhaal. Het feit dat er steeds maar weer verhoogde ontstekingswaarden in je bloed worden aangetroffen, is natuurlijk een slecht teken… een teken van een ontsteking of infectie. Dit ondermijnt op zijn beurt je weerstand, wat het risico op nieuwe infecties (zoals longontsteking) vergroot. Het is heel moeilijk om de vinger te leggen op klachten als oververmoeidheid. Ik kan me voorstellen dat het braken werd veroorzaakt door maagontsteking en de diarree door de darmonsteking, maar de vraag blijft natuurlijk waardoor deze ontstekingen in eerste instantie werden veroorzaak… Zijn ze inmiddels wel succesvol behandeld/genezen? Er zou nog sprake kunnen zijn van een voedselallergie of voedselintolerantie, maar dat verklaart de relatie met je menstruatiecyclus weer niet. Naar mijn ondeskundige mening zou ontsteking of verkleving door endometriose of een aanverwant probleem niet onlogisch zijn, maar ik ben GEEN arts en kan enkel met je meedenken. Onwijs veel sterkte toegewenst! Groeten, Paul

    • Astrid ·

      Beste Kruimel, Ik heb zelf verleden jaar maart maagverkleining gehad (GBP: Gastric Bypass). Toen in mei longembolie gekregen en werd daarna alleen maar zwakker. Mijn eiwitgehalte daalde dusdanig dat ik sondevoeding kreeg, dus ziekenhuis in en uit. Eind van het jaar weer helemaal de oude, tenminste dat dacht ik dus. Heb weer eiwittekort en heb nu ook klachten die erger worden naarmate de eisprong eraan komt. Gelukkig hebben ze me serieus genomen, heb namelijk ook botontkalking. Loop bij een endocrinoloog en die denkt echt dat mijn hormonen erg in disbalans zijn. Begin juni krijg ik de uitslag, hoop dat ze de veroorzaker hebben gevonden. Dus Kruimel, ik voel heel erg met je mee. Hoop dat je gauw ook getest kunt worden.

  40. Onitcha ho-tham ·

    Waar kan ik vrouwelijke hormoonpillen krijgen? Ik leef nu bijna een jaar als vrouw, maar het VU wil ze nog niet geven, ik word er gek van. Please, kan ik ergens anders vrouwelijke hormonen in pilvorm krijgen?

    Reageer
  41. Karin ·

    Hallo, Wanneer je 14 jaar geleden 2 tot 4 jaar anorexia/boulimia hebt gehad, kan dit nu dan nog invloed hebben op je hormoonhuishouding? Ik doel hierbij specifiek op het zwanger raken en krijgen van een eisprong.

    Reageer
  42. Denise ·

    Hoi Paul! Wat fijn dat het op sommige punten wat beter met je vrouw gaat. Maar helaas lees ik ook nog steeds een hoop narigheid. Ze is nog veel te jong voor al die ellende! En als ik dat allemaal lees vind ik mezelf bijna een aanstelster. Ik heb een hoop dezelfde symptomen maar zij heeft er nog zoveel meer! Bah! Je reactie stond ook niet bij mijn junk mail dus ik blijf je site maar gewoon goed in de gaten houden op reacties. Ik heb vandaag een formulier met de uitslagen van de laatste jaren van mijn bloeduitslagen. Ik heb er verder weinig verstand van dus hoor graag van welke jij wilt weten hoe hoog (of juist hoe laag) de waarden zijn en of jij dit, net als mijn huisarts “normaal” vindt. Ik kan hier geen foto plaatsen volgens mij hè? Of zie ik iets over het hoofd. Het is namelijk een beetje veel om allemaal over te typen haha. De laatsten zijn in ieder geval: LH: 57.3 – FSH: 13.1 – FT4: 16 – TSH: 2.1 mU/l – vitamine B12 370. Groetjes, Denise

    Reageer
    • Paul ·

      Hoi Denise, Om m’n vrouw hoef je je geen zorgen te maken hoor, die bikkelt lekker heen. 😉 Overigens wel heel lief. Ik zal proberen de nodige uitleg te geven over je bloedwaarden… LH staat voor ‘Luteïniserend Hormoon’. Een LH van 57 is in principe niet heel ongewoon, maar ietwat aan de hoge kant. De referentiewaarden van LH zijn namelijk als volgt: vrouw in vroege tot late puberteit: 1,0 tot 8; volwassen vrouw (ruim voor of na eisprong): 1 tot 8 U/l; volwassen vrouw (rondom eisprong): 10 tot 55 U/l; volwassen vrouw (postmenopauzaal, dus na de overgang): 15 tot 90 U/l. FSH staat voor Follikel Stimulerend Hormoon. Een FSH van 13 is netjes. De referentiewaarden van FSH zijn namelijk als volgt: vrouw in vroege tot late puberteit: < 1 tot 8; volwassen vrouw (ruim voor of na eisprong): 1 tot 8 U/l; volwassen vrouw (rondom eisprong): 3 tot 15 U/l; volwassen vrouw (postmenopauzaal, dus na de overgang): 30 tot 150 U/l. De referentiewaarde van TSH (thyroïd stimulerend hormoon c.q. thyreotropine c.q. schilklier stimulerend hormoon) betreft 0,4 tot 4,0 mE/L, dus 2,1 is netjes. De referentiewaarde van FT4 (vrij T4 c.q. thyroxine: schildklier-prohormoon) betreft 8,0 tot 26 pmol/L, dus 16 is netjes. De referentiewaarde voor (totaal) vitamine B12 oftewel (trans)cobalamine betreft tussen de 150 en 500 pmol/l of tussen de 200 en 700 ng/l. Met 370 zit je dus sowieso goed. Ik ben GEEN arts, maar als ik er als leek naar kijk, is er niks verontrustends te zien. Natuurlijk wel echt balen dat er niks is gevonden! Staat er nog vervolgonderzoek op de planning? Ik ben echt heel erg benieuwd. Foto's kun je inderdaad niet plaatsen. 🙁 Als me nog iets te binnen schiet, kom ik er morgen nog even op terug. Heel veel sterkte ermee! Groeten, Paul

  43. Denise ·

    Hoi Paul! Inmiddels al meer duidelijkheid/verbetering over/bij de symptomen van je vrouw? Hopelijk gaat het iets beter. Ik heb net de uitslag van mijn bloedonderzoek gekregen. Alles is goed, ook de waarden. Op zich natuurlijk fijn, maar ik ben inmiddels op een punt dat ik durf te zeggen dat ik “blijer” was geweest met een negatieve uitslag. Dan had ik eindelijk geweten waar mijn klachten vandaan kwamen. Maar goed, helaas voor mij dus… Nu moet ik zeggen dat het wel iets beter gaat, qua vermoeidheid. De buikpijn en overige hormonale klachten zijn helaas nog steeds hetzelfde. Ik ben bang dat ik hier nooit meer helemaal vanaf zal komen. Al hoop ik natuurlijk van wel. Ik was stiekem wel opgelucht dat jij je herkent in mijn klachten, al vind ik het heel vervelend dat dit komt omdat je vrouw met deels met hetzelfde te kampen heeft. Hou je me op de hoogte, mocht het bij haar minder worden door een bepaalde behandeling? Mag ook via mijn e-mailadres, want ik krijg je antwoorden op deze stukjes (ondanks dat ik aangeef alle reacties per email te willen ontvangen) nooit binnen. Ik check dus zelf zo nu en dan deze site even. 🙂 Mocht de vermoeidheid weer erger worden, dan zal ik zeker weer op ijzer laten prikken. Ik weet nu dat ik me dus niet meteen af moet laten schepen als mijn waarden rond de 7 zitten. Bedankt daarvoor! Heel veel succes en beterschap voor je vrouw. Ik hoop echt dat ze zich snel wat beter zal voelen want ik weet hoe het is om zo weinig energie te hebben en iedere dag met pijn te lopen. Dat gun je je ergste vijand bijna niet. Ik hou je site in de gaten en hoop dat je me misschien een beetje op de hoogte zou willen houden. Al begrijp ik het ook als je daar niet aan kunt beginnen hoor! In ieder geval heel erg bedankt voor je adviezen! Groetjes, Denise

    Reageer
    • Paul ·

      Hoi Denise, Vreemd dat er helemaal geen afwijkingen in je bloed zijn aangetroffen. Mag ik vragen op welke bloedwaarden is getest (en welke dus niet)? Heb je een uitslagformulier meegekregen van je arts? Mijn vrouw heeft inmiddels een aantal vloeibare vitamine D2-supplementen en ijzertabletten achter de kiezen zitten en het lijkt al iets beter te gaan. Maar aangezien ze al haar hele leven chronisch vermoeid is (ook in periodes dat haar bloedwaarden prima waren), betwijfel ik of de kuren zoden aan de dijk zullen leggen voor wat betreft de vermoeidheid. Zuurstof, haaruitval, huid en dergelijke zijn al wel echt beter. Overigens heeft m’n vrouw sinds een jaar ook last van hevige netelroos, dus begin volgend jaar gaat ze naar een allergoloog en/of dermatoloog. Later zal er wellicht ook nog op oestrogeen en progesteron worden gecontroleerd. Dankjewel voor je lieve bericht en heel veel sterkte + beterschap toegewenst! Groeten, Paul P.S. Bedankt ook trouwens voor de informatie over de “bericht ontvangen over reacties op jouw reactie-instelling”, daar ga ik z.s.m. naar kijken. Het kan overigens zijn dat de automatisch gegenereerde reply in je spambox terechtkomt.

  44. Denise ·

    Hoi Paul, Ik lees nu pas je antwoord! Bedankt voor de reactie. En wat vervelend voor je vrouw, dat die ook zo vermoeid is en meerdere klachten heeft. Ik heb inmiddels een soort van geëist dat mijn hormoonspiegel gemeten wordt door middel van bloedonderzoek. Aankomende vrijdag kan ik bellen voor de uitslag. Nou las ik wel ergens dat zo’n onderzoek vaak niet genoeg is omdat het vrij moeilijk te zien is door welke hormoonafwijking de klachten worden veroorzaakt. Maar goed, dit geeft toch enigszins rust. Ik merk wel dat de huisarts mijn klachten heel erg op stress probeert “af te schuiven”. Het is een hele lieve man hoor, maar ik blijf het idee hebben dat ik constant moet vechten om echt serieus genomen te worden. Ik heb een heel druk leven, een man die veel van huis is en een eigen karakter waarbij ik alles zo goed mogelijk wil doen dus ik geloof echt dat het ook deels met stress te maken heeft. Maar die menstruatiepijn en klachten die daarmee te maken hebben heb ik al veel langer. Ik ben heel benieuwd wat er uit de test komt. Mocht ik de uitslag binnen hebben, dan laat ik dat wel even weten. Alvast bedankt voor het meedenken. PS. Ik heb/gebruik niks van de dingen die je me vroeg. De staaltabletten kreeg ik omdat mijn ijzer ietwat aan de lage kant was, maar dat viel uiteindelijk heel erg mee (ik geloof iets van 6.9?). Ook daarbij had ik dus een beetje mijn vraagtekens. Beterschap voor je vrouw! Groetjes Denise

    Reageer
    • Paul ·

      Hallo Denise, Bedankt voor je bemoedigende reactie! Goed van je dat je hebt aangedrongen op vervolgstappen! Laat inderdaad alsjeblieft weten war eruit komt; ik ben erg benieuwd! Ook wij hebben inmiddels aangedrongen op uitgebreid bloedonderzoek; er is een aanzienlijk vitamine D-tekort (25-hydroxy vitamine D was 39 i.p.v. 50 – 150 nmol/l) en een aanzienlijk ijzertekort (ferritine was 6 i.p.v. 20 – 100 μg/l) geconstateerd. Ze gebruikt nu supplementen om beide tekorten aan te vullen. De analyse v.w.b. B-vitamines is helaas mislukt en wordt binnenkort herhaald. Het TSH (schildklierstimulerend hormoon) was enigszins aan de hoge kant (3,4), dus wellicht wordt er ook nog getest op FT4. Overigens kan een ferritinegehalte onder de 10 μg/L al wijzen op een ijzertekort, dus als jouw waarde 6,9 was, zou ik daar zeker wat mee doen. Ferritine mag zelfs oplopen tot boven de 100 en afhankelijk van de individu zelfs tot 250… 6,9 is dan ook erg laag. Hopelijk kom je snel achter de oorzaak van je klachten! En nogmaals dankjewel voor je vriendelijke bericht! Groeten, Paul

  45. Frederique ·

    Misschien wordt de hormoontest wel ergens particulier aangeboden i.p.v. ziekenhuis, want je hebt ook al Total Body Scans bij privéklinieken.

    Reageer
  46. Ria ·

    Beste Paul, Mogelijk zit ik nu niet in het juiste forum, niet geschoten is altijd mis zal ik maar zeggen dan. Sinds februari van dit jaar ben ik thuis met een burn-out. Hier zijn heel veel dingen aan vooraf gegaan die teveel zijn om nu hier te vermelden. Vooral in de privésector heeft dit voor veel stress gezorgd. Na de geboorte van mijn zoon nu bijna 15 jaar geleden is geconstateerd dat ik een traag werkende schildklier heb. Na de bevalling was ik maar 3 kilo kwijt van de 30 kilo die ik was aangekomen. Na de constatering ben ik Euthyrox gaan gebruiken en gingen de kilo’s er vrij snel weer vanaf. Na de geboorte van mijn 2 dochters was ik weer 30 kilo bijgekomen en ook deze bleven eraan. Helaas hielpen de medicijnen niet om verder af te vallen. Na gezond eten en mijn best doen gingen ze er langzaam aan er wel weer gedeeltelijk af, 85 kg In 2008 heb ik op aanraden van de huisarts een hormoonspiraal laten plaatsen. Nu heb ik na die tijd diverse klachten gekregen die ik eerder nog niet wist te koppelen aan dit spiraal. Mijn gewicht is buiten proportioneel hoog nu 120 kg. Ik heb aan 1 oog klachten die herleiden naar Graves. Dit is ook in mijn bloed terug gevonden. Sinds ongeveer 1,5 jaar heb ik last van mijn hielen. Dit begint al bij het op staan en als ik ga lopen moet ik echt even op gang komen. Soms loop ik overdag bewust even om mijn Crocs om zo de druk op mijn hielen te verminderen. Ik ben een paar maanden geleden bij een voetzoolreflextherapeut geweest en die heeft de klachten wel een beetje kunnen beperken. Niet dat het over is, maar als ik daar ben geweest, heb ik even minder last. ook had zij een foto van de afspiegeling van de drukpunten. Hierin zag ik dat de zere plek samenviel met mijn bekkenomgeving. Nu heb ik via mijn werk contact met een psycholoog. Zij gaf aan graag eerst de medisch kant uit te willen sluiten. Toen ik met alle info bij de huisarts kwam, moest ze eigenlijk een beetje lachen om de voetzoolreflextherapeut en ook over de afspiegeling van je voeten en je lijf. Ik voel me echt niet serieus genomen. Ik wil graag mijn spiraal eruit laten halen en laten onderzoeken op hormoon disbalans. Ze zegt dat het in mijn hoofd zit. Ze wil mijn spiraal eruit halen, maar zegt dat er dan andere klachten kunnen komen i.v.m. overgang. Hopelijk heb je een antwoord voor mij. Groetjes, Ria

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Ria, Voetreflextherapie, voetreflexologie oftewel voetreflexmassage is een alternatieve geneeswijze zonder wetenschappelijke bewijslast. De bewering dat elk van al je organen in verbinding staat met plaatsen op je voeten, vindt geen ondersteuning in de moderne anatomie en fysiologie. Daarnaast zijn reflexologen doorgaans geen opgeleide artsen, dus ze mogen geen diagnoses stellen en worden geacht cliënten met medische klachten door te verwijzen naar een arts. Vandaar dat artsen nogal eens laatdunkend (kunnen) doen over bepaalde alternatieve geneeswijzen. Ik ken ook een voetreflexoloog en een goede bekende van me had er naar eigen zeggen baat bij, maar vooral vanwege het massage-aspect. Hoe je het ook wendt of keert, ik vind dat een arts je te allen tijde serieus zou moeten nemen. Ik weet niet wat je vraag precies is, maar volgens mij zijn er nogal wat variabelen in het spel: een burn-out, de ziekte van Graves , schildkliermedicijnen, een spiraaltje, gewichtsproblemen en eventueel de overgang. Ik ben sowieso GEEN arts en mag dan ook geen medische adviezen geven, maar los daarvan denk ik niet dat het makkelijk is om te bepalen welke klachten worden veroorzaakt door welke onderliggende problemen. Oorzaken en gevolgen kunnen elkaar wederzijds beïnvloeden en in stand houden, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat. Ik begrijp dat er naast de ‘startpijn’ in je hielen, de Graves’ Orbitopathie en het overgewicht ook nog andere klachten zijn… Helaas kan ik weinig concreets voor je betekenen, daar is je situatie veel te medisch en gecompliceerd voor. Vanwege de complexiteit van je klachtenpatroon is het bijvoorbeeld niet te zeggen of de eventuele verwijdering van je spiraaltje verbetering brengt in je situatie. Als de klachten direct na plaatsing van de spiraal zijn ontstaan, zou dat in theorie natuurlijk best zo kunnen zijn… Ik kan me in ieder geval voorstellen dat je arts dit vooraf niet durft te voorspellen. En of hormoononderzoek in jouw situatie raadzaam is, weet ik echt niet. Je kunt natuurlijk wel altijd een second opinion aanvragen als je zelf sterk het vermoeden hebt dat dit nodig is, maar je arts niet meewerkt. Heel veel sterkte & beterschap toegewenst! Groeten, Paul

  47. Denise ·

    Nog even als aanvulling op mijn vorige bericht, de laatste tijd heb ik ook af en toe paniekaanvallen en al langere tijd last van verschrikkelijke vergeetachtigheid. Ook heb ik de hele maand door last van menstruatiekramp. Niet alleen tijdens dus. Groetjes, Denise

    Reageer
    • Paul ·

      Ook ik heb nog een korte aanvulling. 😉 Klachten als stemmingswisselingen, vermoeidheid, vergeetachtigheid en piekeren, kunnen absoluut gerelateerd zijn aan je progesteron en oestrogeenhuishouding. Het zijn typerende PMS-klachten die zich bij veel vrouwen voordoen rond de ovulatie en menstruatie en later tijdens de overgang. Cysten of verklevingen nabij de eierstokken of eileiders zoals vleesbomen of endometriosehaarden kunnen in bepaalde gevallen de hormoonhuishouding beïnvloeden, afhankelijk van de exacte aard, plaats en de grootte ervan. Ik beweer geenszins dat de vleesboom de oorzaak is van je klachten, integendeel… onwijs veel vrouwen hebben een of meerdere vleesbomen die 0,0 klachten teweegbrengen. Maar het is niet zo dat een kleine vleesboom niet in staat is om klachten te veroorzaken. Overigens komen vleesbomen juist vaak voor bij een verhoogde oestrogeenspiegel, dus je oestrogeenhuishouding zou nog een aandachtspunt kunnen zijn.

    • irene kieft ·

      Mooi duidelijk verhaal. Toch zou ik graag zonder naar mijn huisarts te hoeven gaan, willen meten of er bij mij sprake is van een oestrogeen/progesteron disbalans. Mijn hele leven last van angst en paniek en een nare periode na de eisprong. Huisarts geeft antidepressiva. Wat zou jij adviseren? Ik lees dat er vast urinetests voor zijn? Bedankt! Grt. Irene

    • Paul ·

      Nee, er zijn geen betrouwbare thuistests of urinetests om exact je eigen (bloed)waarden te bepalen v.w.b. progesteron en oestrogenen, waaronder oestradiol, oestriol en oestron. Er zijn alternatief genezers die beweren dat ze een hormonaal tekort of hormonale disbalans kunnen vaststellen aan de hand van bioresonantie, maar de werkzaamheid ervan is fictief. Voor een exacte hormoonbepaling aangaande progesteron, oestrogenen, LH (Luteïniserend Hormoon), FSH (follikel stimulerend hormoon), testosteron en SHBG (sex hormoon bindend globuline) zal er echt laboratoriumonderzoek moeten plaatsvinden, waaronder microscopische bloedanalyse van levend bloed en/of droog bloed. Er zijn geneeskundigen en coaches die hierin zijn gespecialiseerd, maar persoonlijk zou ik echt naar je huisarts gaan en je bloed laten analyseren in een medisch (artsen)laboratorium. Een beëdigd arts moet zich in de praktijk namelijk aan veel strengere verplichtingen houden. Sterkte & groeten, Paul

    • Ilse ·

      Denise, je schrijft dat je de hele maand door last hebt van menstruatiekramp. Ik ben 46 jaar en heb dit ook sinds een drietal jaar. Mijn medische voorgeschiedenis is verwijdering van één
      ovarium op jongere leeftijd wegens PCOS, geen specifieke problemen hiermee mee gehad tot drie jaar geleden. Mijn huidige huisarts denkt dat ik buikpijn heb omdat ik overgevoelig ben voor iets uit de voeding, hetgeen me heel onwaarschijnlijk lijkt.

  48. Denise ·

    Hoi Paul, Drie jaar geleden wilde ik graag voor de derde keer zwanger worden en ben toen begonnen met het slikken van foliumzuur. Dit maal in combinatie met andere vitamines, speciaal voor vrouwen met een zwangerschapswens. Nadat ik met deze pilletjes begon kreeg ik last van misselijkheid, vermoeidheid, pijnlijke bosten, haaruitval en acne. Ik ben toen naar de huisarts gestapt met deze klachten en die vertelde dat het kan dat ik verkeerd reageer op een van de vitamines. Ik ben toen onmiddellijk gestopt met deze pilletjes, maar de symptomen zijn nooit meer weggegaan. Ik heb inmiddels wel een zoon gekregen, maar ook daarna bleven de vreemde klachten komen. Het wordt ook steeds erger. De vermoeidheid neemt toe, haaruitval wordt steeds erger, rugpijn en ook het vloeien tijdens de menstruatie is heel hevig en duurt ruim een week. Nu heb ik twee weken terug een inwendige echo gehad en daarop bleek ik een kleine vleesboom te hebben. Die wil de gynaecoloog echter niet verwijderen, want hij zegt dat de klachten wegens de grootte daar niet van kunnen komen. Ik zit inmiddels een beetje met mijn handen in mijn haar (het dunnen bosje wat daar nog van over is). Ik roep al doe tijd al dat het voor mij voelt alsof mijn hormoonhuishouding verschrikkelijk in de war is, maar ik lijk keer op keer niet serieus genomen te worden. Ik moest maar aan de pil (geprobeerd maar daar werden de klachten nog veel erger van), kreeg staaltabletten voor de vermoeidheid en daarmee moet ik het maar uitzoeken. Zo voelt het in ieder geval. Nu ben ik benieuwd wat u hiervan vindt en of u eventueel een tip heeft wat ik nu zou kunnen doen/proberen. Ik ben pas 28, heb drie kleine kinderen en voel me op sommige dagen te moe om van de bank af te komen. Groetjes, Denise

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Denise, Ik herken je klachten ten zeerste. Mijn vrouw (die van jouw leeftijd is) heeft epilepsie en slikt daarvoor Keppra; daarnaast gebruikt ze medicamenten tegen allergieën en astma. Sinds enkele jaren heeft ze enorm last van de klachten die ook jij beschrijft. Sowieso beïnvloed Keppra de hormoonhuishouding enorm; veel van haar klachten zijn bekende bijwerkingen van dit medicijn, dus dat zou in ons geval een hoop kunnen verklaran. Toch vinden we het vreemd dat de klachten zich ineens manifesteerden, terwijl ze al jaren Keppra gebruikt. Sowieso heeft ze haar hele leven al te kampen met chronische vermoeidheid; voorheen wisten we niet hoe dat kwam, maar inmiddels gaan we ervan uit dat het grotendeels te wijten is aan minuscule epileptische aanvalletjes i.c.m. allergieën. De arts is bereid te testen op bloedbeeld, bezinking, CRP (levereiwit), schildklierwaarden, ijzer, ferritine, vitamine D3, B-vitamines, glucose en leverenzymen (ASAT, ALAT, GGT en AF). ‘Hopelijk’ zijn de klachten gerelateerd aan iets relatief onschuldigs zoals een vitamine- of mineralentekort. Mocht er niets uitkomen, dan hoop ik dat er nog op oestrogeen/progesteron kan worden getest. Ik vertel dit omdat ik de situatie zo kenmerkend vindt. Gebruik je misschien bepaalde medicamenten? Volg je een bepaald (beperkend) dieet? Eet je vegetarisch/veganistisch? Lijd je aan een orgaanaandoening? Kreeg je de staaltabletten omdat er daadwerkelijk een ijzertekort is geconstateerd? Mocht je niet serieus genomen door je huisarts, stap dan alsjeblieft over naar een ander. Ik heb extreem slechte ervaring met een huisarts die de epilepsie van mijn vrouw jarenlang heeft afgedaan met “jonge meisjes vallen nu eenmaal flauw”, terwijl we hem meermaals letterlijk hebben verteld dat wijzelf epilepsie herkenden. Nadat er op eigen initiatief naar het UZ in Antwerpen hebben bezocht, waar binnen een dag epilepsie werd vastgesteld, zijn we direct naar een andere huisarts overgestapt en het is een HEERLIJK gevoel om serieus te worden genomen door een arts. Mijn vrouw en ik komen vrijwel nooit bij de huisarts, maar de tweede keer dat ik bij hem kwam, heeft ‘ie letterlijk mijn leven gered. Nou ja, ik dwaal af en draaf door. Mijn punt is dat je wellicht aan kunt dringen bij je arts op een adequate bloedwaardebepaling en eventueel urineonderzoek. Neemt men je niet serieus, vraag dan een second opinion aan of zoek blijvend een andere arts. Heel veel sterkte in ieder geval! Groeten, Paul

  49. Roosmarijn, Anne en Amber ·

    Beste redactie, wij zijn drie meiden die voor hun profielwerkstuk van 6VWO onderzoek willen doen naar de relatie van beweging en geluk door middel van enquêtes voor en na het sporten. Nu lijkt het ons ook interessant om tests te doen naar hormoongehaltes voor, tijdens en na het sporten van de gelukshormonen endorfine, oxytocine, etc. Weet u misschien of hier een mogelijkheid voor is bij een bepaald instituut, o.i.d.? Dit zou ons namelijk verder kunnen helpen bij het maken van ons profielwerkstuk. Met vriendelijke groet, Roosmarijn, Anne en Amber

    Reageer
    • Paul ·

      Beste dames, Testen op hormoonniveaus na sport en fitness is zeker mogelijk, maar dit soort laboratoriumonderzoeken naar hormoonwaarden in bloed en/of urine is erg kostbaar. Ik verwacht dan ook niet dat er een partij bereid is om zomaar labtests uit te voeren. Wellicht kunnen jullie er reeds bestaande onderzoeksresultaten op naslaan. Google bijvoorbeeld eens op ‘endorfine exercise research’ e.a. Heel veel succes met jullie profielwerkstuk! Groeten, Paul

    • Roosmarijn, Anne en Amber ·

      Beste Paul, Jammer, hopelijk vinden wij online dan een onderzoek naar hormonen wat ons verder kan helpen. Toch bedankt voor je reactie! Groeten, Roosmarijn, Anne en Amber

  50. Ellie ·

    Kan iemand mij uitleggen wat het volgende betekent? Mijn progesteron-waarde is 0,6 t.o.v. oestradiol-waarde 371 in de folliculaire fase. In de luteale fase is het progesteron 46 t.o.v. 444. Wat betekenen deze hormoonwaarden?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Ellie, Hormonaal gezien wordt de menstruatiecyclus in 2 delen opgesplitst; de folliculaire/proliferatieve fase en de luteale fase. De folliculaire fase is de eerste fase van de menstruatiecyclus; de hypofyse geeft follikel-stimulerend hormoon (FSH) af, waardoor ovariële follikels (eiblaasjes, waarin zich eicellen bevinden) zullen groeien en de eierstok oestradiol gaat produceren. Zodra de oestradiol-concentratie boven een bepaald niveau uitstijgt, wordt door de voorkwab van de hypofyse een grote hoeveelheid luteïniserend hormoon (LH) afgegeven. Wanneer de grootste ovariële follikel een omvang van +/- 20 mm bereikt, zal de hypofyse met pieken nog veel meer LH produceren. De eiblaasjes zelf produceren gedurende deze fase van de cyclus oestrogeen. De tweede fase van de menstruatiecyclus wordt ‘luteale’ fase genoemd; deze begint op het moment dat de follikel gesprongen is en de eicel eruit verdwenen is (eisprong/ovulatie). Aangezien de menstruatiecyclus dus voor grote hormoonschommelingen zorgt, wordt er een bloedwaardebepaling gedaan van verschillende momenten binnen de cyclus. Het is aan een arts om de bloedwaarden te interpreteren; de manier waarop ze dienen te worden afgelezen en uitgelegd, is namelijk afhankelijk van o.a. leeftijd en andere randfactoren. Je zou je arts dus om opheldering kunnen vragen. Groeten, Paul

  51. Frieda ·

    Ik gebruik Lucrin als hormoontherapie bij borstkanker. Nu heb ik zowel tijdens de 2e chemokuur, als tijdens een aantal maanden tamoxifen als tijdens een aantal maanden aromataseremmers een “ziekmakend” gevoel, bestaande uit misselijk, eng in het hoofd, kurkdroge mond. Nu sinds een jaar aan Lucrin; tijdens week 4 tot 11 gaat het heel goed maar zodra week 11 eraan komt (drie maandelijks depot) word ik weer ziek. Is er een verklaring wat deze medicamenten gemeen hebben waardoor ik telkens zo ziek word?

    Reageer
  52. Mirella ·

    Beste Paul, In oktober 2010 ben ik begonnen met de anticonceptie pil Yasmin. Al snel voelde ik mij hier niet goed bij. Ik voelde mij ontzettend opgeblazen. Ik ben hier toen mee gestopt. Ondanks het feit dat ik mij hier niet goed bij voelde ben ik er een paar maanden later toch weer mee begonnen. Ik was jong en wilde graag met iemand naar bed. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat mijn benen superzwaar waren en dat ze werden afgekneld. Ik ben er toen opnieuw mee gestopt. Ik heb zelf het idee dat mijn hormonale huishouding sindsdien is verstoord. Tijdens bepaalde perioden in mijn cyclus, zoals tijdens de eisprong en vlak voor de ongesteldheid voel ik bepaalde ‘schokjes’ over heel mijn lichaam, voornamelijk in de benen. Ik voel me een soort van statisch. Daarnaast kan ik in die perioden van mijn cyclus ontzettend moe en futloos zijn. Al deze klachten heb ik voor het gebruik van de Yasmin pil nooit gehad… Heeft u enig idee wat dit kan zijn en wat ik hier aan kan doen? Ik heb me sindsdien nooit meer echt prettig gevoeld in mijn eigen lichaam. Met vriendelijke groet, Mirella

    Reageer
  53. Annette Versteege ·

    Beste Paul, Ik overweeg om mijn huisarts te vragen een schildkliertest te doen. Ik ben inmiddels 45, maar heb sinds ik 20 ben last van vermoeidheidsklachten, spierproblemen, menstruatieklachten, onvruchtbaarheid, chronische stress en depressie. Als ik mijn symptomen vergelijk op internet zou bijnieruitputting het meest logisch zijn. Maar ik kan toch niet al 25 jaar een uitgeputte bijnier hebben? Mijn temperatuur ’s morgens is laag, 35,8. Dit kan wijzen op ’n trage schildklier. Ik weet nu even niet met welke vraag ik naar mijn huisarts moet gaan, maar ik zou nu graag dit probleem eens aanpakken. Wat zou jij mij aanraden?

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Anette, Ik ben geen arts, dus ik kan geen medisch advies geven, maar indien ik jouw symptomen zou vertonen, evenals het vermoeden hebben van een schildklierafwijking, dan zou ik mijn huisarts vragen om een schilklieronderzoek naar TSH, (f)T3 en/of (f)T4. Meestal begint men met een TSH-meting; als je TSH-waarde ideaal is (+/- 1,0), dan is de kans op een schildklierafwijking zeer klein. Een TSH-waarde tussen 0,4 en 4,0 wordt binnen de moderne medische wetenschap als “normaal” beschouwd.

  54. jantien ·

    Hallo, Ik ben een vrouw van 37. Ik ben de Diana 35 gaan gebruiken toen ik 17 was, 1 jaar terug is die pil in opspraak gekomen en de dokter raadde mij aan om met deze pil te stoppen. Ik ben dus ongeveer 12 maanden geleden gestopt en begonnen met de prikpil. Daar kreeg ik dus al snel weer klachten van zoals prikkelbaarheid, stemmingswisselingen… en de acne op m’n rug kwam ook weer terug (en dan niet gewone puistjes, maar grote ontstekingen die jeuken en erg veel pijn doen). Ik heb al een hele tijd last van angstklachten, maar sinds ik gestopt ben met de Diana lijkt ’t wel alsof die verdrievoudigd zijn. ik ben inmiddels gestopt met de prikpil, heb een hele tijd moeten wachten tot ik weer menstrueerde, ben ook bij de dokter geweest met deze klachten en heb gevraagd om een hormonentest. Haar reactie was: ‘Kan niet, is te duur’. Nu ben ik de Diane 35 weer aan het slikken, weliswaar op eigen risico… in de hoop dat mijn angsten weer worden zoals ze waren (leefbaar). Mijn vraag is: kunnen mijn angstklachten zo verergeren door verandering van pil? Kan het zo zijn dat mijn hormonen in de war zijn daarvan? En wat kan ik hieraan doen?

    Reageer
    • Carola ·

      Ik ben dus 1,5 jaar geleden gestopt met de Diane-35 pil. Heb deze ruim 15 jaar geslikt. Omdat deze slecht in het nieuws was toch naar de huisarts gegaan. Deze adviseerde mij Microgynon 20 mg. Bij thuiskomst heb ik mij toch bedacht, omdat ik de Diane-pil destijds voor ernstige acne heb gekregen, en Microgynon deze juist weer kan verergeren. Dus besloot ik om helemaal met de pil te stoppen. Nou, de hel brak los! Hyperventilatie, paniekaanvallen, hoofdpijn en een halfjaar niet ongesteld geworden. Oftewel afkickverschijnselen? Nu na 1,5 jaar gestopt te zijn, heb ik vreselijke paniekaanvallen, net alsof ik de hele dag in een roes leef. Al 4x bij de huisarts geweest, maar totaal geen begrip! Eerste keer wou hij mij naar een fysiotherapeut hebben voor ademhalingsoefeningen, terwijl ik steeds zeg dat het hormonaal is. Mijn algeheel bloedonderzoek was goed, dus dat kon niet zei hij. Vervolgens een verwijzing naar medisch psycholoog gekregen, waar ik helemaal niet voor open sta! Pfff, toch maar terug naar de pil? Maar welke dan? En dan ook nog huisarts zonder begrip…

    • Kim ·

      Beste Jantien, Een 3 kwart jaar later zie ik je bericht, ik kom graag met je in contact om te weten hoe het met je is. Heb dezelfde klachten en was ook een Diane gebruiker. Gr. Kim Heesakkers

  55. Charlotte ·

    Beste Paul, Ik ben 26, eet gezond en beweeg intensief (kracht- en cardiotraining). Ik voel me goed, maar zit ergens enorm mee in: ik menstrueer zelden… Ik heb 5 jaar de pil genomen en ben sinds enkele maanden gestopt, want ik voelde me er niet goed bij (was ook al eens veranderd van pil). Voordien menstrueerde ik heel regelmatig, maar nu heeft het 6 maanden geduurd vooraleer ik opnieuw menstrueerde. Mijn gynaecologe zegt dat mijn eierstokken verdikt zijn door een trauma en dat dit onomkeerbaar is (ik heb 2 jaar anorexia gehad vanaf mijn 17e, maar ben daar volledig van genezen, ben pas 1 jaar daarna begonnen met de pil en was tot dan altijd heel regelmatig). Is hier echt niets aan te doen? Ik weet dat mijn hormonen serieus ontregeld geweest moeten zijn tijdens die periode of door de pil, maar ik vraag me af of ik dit nu niet (op een natuurlijke wijze) goed kan krijgen? Ik zou heel graag zwanger worden binnen c.a. 2 jaar maar het is nogal moeilijk als je slechts 2x per jaar menstrueert. Moet ik mij hiervoor laten testen of gewoon zo laten en afwachten? Mvg, Charlotte (België)

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Charlotte, Het lijkt me raadzaam om je gynaecoloog te vragen om aanvullende tests waarmee de mate van vruchtbaarheid in kaart wordt gebracht. Verdikking van de eileiders en/of eierstokken kan de kans op een natuurlijke zwangerschap immers verkleinen. Voor een zwangerschap moeten je eileiders namelijk doorgankelijk zijn en er moet zich een eisprong voordoen. Ik weet dat er vruchtbaarheidsonderzoeken zijn die als doel hebben de kwaliteit van de eileiders en de frequentie van de eisprong vast te stellen. Of je op ‘natuurlijke wijze’ kan bijdrage aan herstel van je eierstokken/eileiders is mij helaas niet bekend. Ik denk dat een algehele gezonde leefstijl altijd bevorderlijk is! Dus inderdaad regelmatig bewegen, maar vooral ook natuurlijk eten (dus veel ‘whole foods’ en geen chemisch-synthetische rommel). En wellicht ook een regelmatig slaappatroon en stressmanagement, niet roken, geen alcohol en al dit soort standaard ‘lifestyle’-adviezen. Ik ben overigens geen arts, dus dit is pure speculatie. Mijn nichtje kreeg rond haar 20e te horen dat ze absoluut onvruchtbaar was en zij is tegen alle verwachtingen in (zonder überhaupt nog rekening te houden met de mogelijkheid) op haar 38e zwanger geworden en onlangs bevallen van een prachtig zoontje. Al met al denk ik dat veel gevallen van (on)vruchtbaarheid niet per se beslist of onveranderlijk zijn, maar toch ook vaak onderhevig zijn aan een stukje toeval en bovendien volharding. Natuurlijk zijn er gevallen van definitieve onvruchtbaarheid waarbij kans niet langer een rol speelt, maar ik denk dat positiviteit en hoop altijd ten goede komen aan je mentale en fysieke gesteldheid en stressbestendigheid, en daarmee wellicht ook aan je vruchtbaarheid. Al met al denk ik niet dat ik de aangewezen persoon ben om je te adviseren, maar ik wilde in ieder geval laten weten dat ik voor je duim. Groeten & sterkte, Paul

  56. Tonsje76 ·

    Hallo redactie, Ik heb nu ruim twee jaar ongeveer 20 goedaardige leveradenomen in mijn lever, waarvan de grootste nu 7,6 cm in doorsnee is. Ik vertel mijn specialist in het UMCG dat ik altijd last van mijn lever heb als ik ongesteld moet worden, als ik het ben en in mijn ovulatie. Ik mag geen hormonen (pil) meer omdat dit de adenomen zou kunnen laten groeien. volgens de specialist heeft dit geen enkele connectie met mijn leveradenomen. Ik heb het idee dat het een hormonenkwestie is en dat er misschien een hormonentest gedaan kan worden om duidelijk te krijgen of, als ik meer pijn aan mijn lever heb, mijn hormoonhuishouding van slag is. Ik heb erg veel last van de pijn en de specialist erkent de pijn nog niet echt. Ben echt op zoek naar een oplossing! Alvast bedankt voor het beantwoorden van mijn bericht, ik stel het zeer op prijs.

    Reageer
    • Paul ·

      Hepatocellulaire adenomen (HCA’s) staan ook wel bekend als hepatische adenomen, leveradenomen of Lever Cel Adenomen (LCA’s). Er bestaat eigenlijk geen effectieve, eenduidige behandeling van leveradenomen; vandaar ook dat de aanpak verschilt per arts en instelling. Dat er een verband bestaat tussen leveradenomen en hormonen staat vast. Het is inderdaad niet voor niets zo dat vrouwen die ‘de pil’ gebruiken daarmee moeten stoppen indien er een leveradenoom wordt geconstateerd. In sommige gevallen wordt het adenoom daardoor (veel) kleiner. Er is dus sowieso een verband tussen bepaalde orale anticonceptiemiddelen enerzijds en leveradenomen anderzijds. De behandeling van leveradenomen is veelal afhankelijk van de omvang, de kans op bloedingen/scheuringen en eventuele klachten. Zolang de ‘normale’ leverfunctie intact blijft en de leveradenoom niet kwaadaardig wordt, wordt er doorgaans niet behandeld. De nadruk ligt dan hoofdzakelijk op beeldvormend onderzoek. Indien nodig wordt er geopereerd, meestal indien er sprake is van veelvuldige last van klinische klachten, hepatitis (leverontsteking), een grote omvang van het adenoom en/of kans op scheuren. Daarnaast is de kans dat een leveradenoom gaat groeien tijdens een zwangerschap erg groot. In zeldzame gevallen produceert een adenoom een overschot aan bepaalde hormonen; in dat geval spreekt men ook wel van een ‘functioneel adenoom’. Tot slot zijn er aanwijzingen dat leveradenomen kunnen ontstaan ten gevolge van langdurig gebruik van androgene anabole steroïden. Dit suggereert toch dat vrouwelijks sekshormonen, zwangerschapshormonen en/of groeihormonen leveradenomen beïnvloeden en/of vice versa? In dat geval zouden hormonale schommelingen tijdens de menstruatie in theorie toch ook invloed op leveradenomen kunnen oefenen? Als je klachten toe lijken te nemen bij ongesteldheid is het misschien een idee om te vragen aan je huisarts of men onderzoek wil doen naar de waarden van je progesteron en oestrogeen? Ik ben geen arts, en het is dus ook zeker niet mijn bedoeling om medici in twijfel te trekken, maar dit is mijn persoonlijke, onprofessionele suggestie… En vergeet niet dat je altijd een second opinion kan vragen bij een andere specialist! Heel veel sterkte! Groeten, Paul

  57. Sascha ·

    Beste Paul, Ik heb in 2006 een eierstokontsteking gehad en ben gestopt met roken, daarna ben ik bijna 30 kg aangekomen en had veel last van hoofdpijn, vermoeidheid en emotioneel. Huisarts onderzocht en getest op schildklier afwijkingen en inderdaad een te trage schildklier, hier medicijnen voor gekregen. Alleen de klachten hoofdpijn, vermoeidheid, en emotioneel zijn gebleven. Ik heb daarna nog diverse onderzoeken gehad zoals, longarts, KNO-arts, neuroloog, ik ben bij de chiropractor geweest, diverse diëten gehad, homeopaat en nog veel meer. Volgens de longarts had ik ook slaapapneu en heb daar ook al een aantal jaren een masker voor. Verder blijven de huisartsen het elke keer maar over psychische klachten hebben. Dus ga ik maar naar de psycholoog. Nu bijna 8 jaar verder heb ik alles gehad en mijn klachten zijn nog steeds elke dag veel hoofdpijn, vermoeidheid en emotioneel. En tijdens de menstruatie en de eiersprong is het het ergste. Ik sta hier elke dag mee op en ga ermee naar bed. Als ik al geen psychische klachten had dan krijg ik ze nu zeker want dit is geen leven zo, ik trek dit niet meer. Het is elke dag overleven. Nu las ik over oestrogeen en herken daar wel het e.e.a. in, maar als ik jouw verhaal zo lees, wordt dat lastig te onderzoeken. Weet jij misschien toch een oplossing om dit te kunnen meten.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Sascha, Specifieke hormonen zijn zeker wel te onderzoeken en te meten in je bloedbaan en aan de hand van bepaalde antistoffen, stimulatoren en/of orgaanfuncties. Het punt van mijn verhaal is veeleer dat klachten te gemakkelijk worden afgeschoven op “je hormoonhuishouding” in zijn algemeenheid en dat je daar niet zo heel veel mee kan… Maar als je je specifiek zorgen maakt over je oestrogeenniveau, kun je aan je huisarts vragen of men je oestrogeen (en liever nog op de balans tussen oestrogeen en progesteron) wil onderzoeken. Als je een meedenkende huisarts hebt, krijg je een doorverwijzing naar een endocrinoloog. Of misschien kunnen ze het wel direct prikken en meten bij een lokaal laboratorium. Hoe dan ook: heel veel succes en sterkte ermee! Groeten, Paul

  58. Sandra ·

    Hoi Paul, Ik heb sinds 3 maanden na mijn keizersnede in 2010 ernstige haaruitval. Ook ben ik opeens verminderd vruchtbaar en zou mijn eicelvoorraad aan het opraken zijn. Alleen de Diane 35 pil helpt tegen de haaruitval en zorgt er zelfs voor dat er weer haar groeit. Verder ben ik doorlopend moe… Schildklier is geprikt en in orde. De dermatoloog denkt aan beginnende alopecia androgenetica. Echter zou dat al 3 jaar beginnend zijn dan? Ik denk zelf dat er iets in mijn hormoonhuishouding, dus met mijn hormonen aan de hand is. Hoe kan ik daar achter komen? Heb jij een idee?

    Reageer
  59. Yvon ·

    Beste Paul, In maart dit jaar is bij mij de ziekte van Graves vastgesteld. Door middel van medicatie heb ik deze ziekte aardig onder controle, maar nu is er onlangs PCOS vastgesteld! Ik baal enorm vanwege een nog altijd aanwezige kinderwens, maar ook over de bijbehorende klachten die ik heb gelezen. De gynaecoloog wijt het aan de schildklier en zeg dat ik me geen zorgen hoeft te maken. Maar dat doe ik wel, ik ben bang voor een domino-effect in m’n lichaam. En wat ik ook vreemd vind, is dat mijn waardes goed staan van m’n schildklier… Hoe kan het dan PCOS veroorzaakt hebben? Overigens zegt mijn gynaecoloog dat het over kan gaan, terwijl ik daar tegenstrijdige berichten over lees. Ik heb geen obesitas; wel weeg ik ongeveer een kilo of 3 te zwaar. Volgens haar kan een paar kilo afvallen al helpen. Ik heb nooit eerder menstruatieklachten gehad en slik al jaren geen pil meer, gewoon omdat ik het troep vind! En ik was van ons eerste kindje meteen zwanger. Ik eet gezond, zo vaak mogelijk biologisch en heb in januari een afspraak met Ralph Moorman van de hormoonfactor. Moet ik mij zorgen maken? M.v.g. Yvon

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Yvon, Wat een extreem nare situatie zeg! Om heel eerlijk te zijn ben ik helemaal niet zo bekend met de invloed van schildklierhormonen op de eisprong. Ik heb er in het verleden weleens over gelezen. maar daar houd het helaas bij op. Voor zover mij bekend is, is er ook nog helemaal niet zo veel bekend over de relatie tussen eisprong en vruchtbaarheid enerzijds en Polycysteus-Ovariumsyndroom (PCOS) anderzijds. Dat een schildklierafwijking kan leiden tot PCOS en verminderde vruchtbaarheid staat min of meer vast, maar de exacte verbanden en details ontbreken nog. Zo kan zowel een vertraagde als een versnelde schildklier tot vruchtbaarheidsproblemen leiden. Dat betekent dus, dat het heel lastig is om een ‘ideale’ hoeveelheid hormonen te bewerkstelligen. Gebruik je remmers, dan worden het er misschien wel te weinig en gebruik je stimulators, dan worden het er misschien wel te veel. Bovendien geven de bloedwaarden die men meet een vrij algemeen beeld. Er zou dus nog veel meer onderzoek naar gedaan moet worden. Het bekendste onderzoek naar de relatie tussen schildklier en vruchtbaarheid is naar mijn weten dat van Kris Poppe. Hij schreef een paar jaar geleden nog een interessant stuk hierover voor Schildklier Organisatie Nederland. Ik schrijf hier wat mij bekend is, dus pin me er niet op vast. Misschien is het handig om je situatie te bespreken met je huisarts of de specialist die betrokken is geweest bij PCOS? Al met al heel veel sterkte! Hopelijk gaat het inderdaad over. Groeten, Paul

  60. Anno ·

    Beste, Ik ben onlangs 4 keer in het ziekenhuis opgenomen geweest. Ik heb daar duidelijk elke keer alles gezegd, maar ik word elke keer na 1 dag naar huis gestuurd. Ik woog heel mijn leven 61 kilo en ik ben nu 82 kilo op 4 maanden bijgekomen. Ik voel me slecht, kan geen kleren meer rond krijgen; kan met mijn auto niet meer rijden; ik zak zonder gevoel door mijn benen; ik ben kei moe; krijg soms het gevoel 42 graden koorts te hebben: koud en zweten, overal pijn, onderrug nieren enzovoort; niet meer door mijn ogen zien, die branden uit mijn hoofd… Maar geen enkel ziekenhuis neemt mij serieus, ook al zien ze dit gebeuren. Ze lachen in hun binnenste met mij. Enorme pijnen in bekken, ribben, maag lies en gewoon gevoelloos als ik stap. Ik val door mijn benen van de pijnen en ik blijf opzwellen qua kilo’s. Plus dat ik geen normaal lichaam meer heb; ook de borstomtrek zwelt op als bij vrouwen die in verwachting zijn. Ik word nergens serieus genomen! Wat kan ik doen, want ik denk erover ermee te stoppen. Zeg niet ‘huisarts’, want die onderzoekt niet. En het ziekenhuis, ik kan de kosten niet meer betalen. En ze doen niets! Binnen de 48uur kan ik nog geholpen worden, of niet. En hoe? Ik wil van die massa’s vet en de pijnen af. Vriendelijke groeten, Anno

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Anno, Dit klinkt als een probleem met de schildklier in combinatie met een verstoring van de bloeddruk en extreme vochtophoping (oedeem): angio-oedeem lipoedeem, lymfoedeem o.i.d. De achterliggende oorzaak kan van alles zijn, maar dat hier geen onderzoek naar wordt gedaan, en dat je dus niet serieus wordt genomen, is ongelofelijk. Ik zou je graag tips geven, maar een doorverwijzing van een huisarts voor onderzoek door een specialist is eigenlijk het enige waar je iets aan hebt. Zolang je niet weet wat de achterliggende oorzaak is, heeft het immers geen nut om eigenhandig lukraak wat dingen te proberen. Als je huidige huisarts en specialisten geen soelaas bieden, ga dan voor een second opinion. Heel veel sterkte. Groeten, Paul

  61. Rita ·

    Hallo, Ik gebruik sinds 2 maanden een pleister met oestrogeen en 2 weken per maand progesteron erbij. Vanaf deze week heb ik 5 weken bloedverlies en de klachten zijn niet verminderd. Ik ben al een aantal jaren in de post-menopauze, en ik gebruik het vanwege de opvliegers en het zeer gejaagde gevoel. De opvliegers zijn nagenoeg verdwenen, maar de andere klacht niet. Soms denk ik weleens, zou het cortisolgehalte niet te hoog of te laag zijn? Is dit te meten in het bloed? Graag uw reactie. Met vr. gr. Rita

    Reageer
    • Rita ·

      Paul, waarom krijg ik geen antwoord op mijn mail van 23-10? Had het wel verwacht. Rita

  62. Luli ·

    Dank u voor uw aanbevelingen.

    Reageer
  63. Luli ·

    Beste Paul, Kunt jij een specialist aanraden die de invloed begrijpt van een hormonale disbalans op vrouwelijke haaruitval in de omgeving van Arnhem? Heel hartelijk bedankt.

    Reageer
    • Paul ·

      Beste Luli, Hierbij allereerst een artikel dat specifiek gaat over haaruitval bij vrouwen; hopelijk heb je er iets aan. Ik ken helaas geen endocrinoloog die gespecialiseerd is in haaruitval, maar ik moet zeggen dat ik sowieso niet veel artsen en specialisten bij naam en toenaam ken. Wellicht is het een idee om je probleem met je huisarts te bespreken en om een doorverwijzing naar een endocrinoloog in de buurt te vragen? In principe moet iedere endocrinoloog er tot op zekere hoogte in gespecialiseerd zijn, en zo niet, kan je huisarts of anders het ziekenhuis waarnaar je wordt doorverwijzen vast wel de beste “match” voor je vinden. Heel veel sterkte ermee in ieder geval! Groeten, Paul

    • Beta ·

      Beste Luli, Misschien is dit iets voor jou: Careforwomen.nl?

  64. Patricia ·

    “En overgangsklachten ontstaan doordat de eierstokken hun productie van het hormoon oestrogeen staken.” En wat nou als je oestrogeen veel te hoog is? En dat ze je maar afpoeieren met: oh mevrouw, uw vleesbomen gaan wel weg in de overgang… 20 kg in een jaar aangekomen; test op schildklier… nee mevrouw, u bent zo gezond als een vis… Maar ondertussen niet in de overgang (zelf aangestreept op het bloedonderzoekformulier) en nu dus vastbesloten om zogezegd dure hormoonmetingen af te dwingen! Want niemand maalt om te hoog oestrogeen, maar ondertussen ben ik 20 kilogram zwaarder, heb het benauwd, lijn me een ongeluk aan een oestrogeen-verlagend dieet, wat overigens ook niks uithaalt… Ik wil m’n oestrogeen naar beneden!! Al vraag ik me af of ik zo’n onderzoek zal krijgen… Het is niet gek dat mensen eigenhandig beginnen te morren met hormoonpreparaten als je overal nul op rekest krijgt…

    Reageer
    • Paul (Redactie) ·

      Beste Patricia, Bestaan de 20 kilogrammen die je bent aangekomen volledig uit lichaamsvet of houd je (tevens) heel veel vocht vast? En heb je ook daadwerkelijk overgewicht (te veel vet) of vind je jezelf gewoonweg te zwaar (te veel kilo’s)? Vetcellen produceren sowieso oestrogeen en oestrogeen stimuleert weer de opslag van vetzuren in vetcellen, waardoor je vetpercentage toeneemt. Zodoende kom je al snel in een vicieuze cirkel terecht van vettoename en oestrogeentoename. En hoe staat het met je progesteron? Bij een tekort aan dit hormoon kan je oestrogeen enorm gaan pieken. Soms kan een oestrogeenoverschot worden opgelost door gezonder te eten, meer te bewegen en/of progesteron-supplementen in te nemen. Praat hier eens over met je huisarts of specialist. Heel veel sterkte ermee!

    • Rosalinn ·

      Dag, Ik heb op internet gelezen over BreastGro tabletten. In hoeverre zijn deze tabletten veilig? Of neem je hiermee eigenlijk ook hormonen in? Als ik deze tabletten zou gaan gebruiken, moet ik dat dan eerst ook met mijn huisarts overleggen of kan dit op eigen houtje? Ik weet dat ik dit beter kan vragen aan degene die deze tabletten verkopen, maar ik wil een eerlijk antwoord. Vandaar de vraag aan jullie. Alvast bedankt voor het beantwoorden.

    • Paul ·

      Beste Rosalinn, Pim de Ronde is hormoonspecialist bij VU Medisch Centrum. Hij onderzocht verscheidene borstgroeimiddelen, waaronder B&B Contour, Procurves Plus, Senseous Breasts, Breast Enlargement Formula, DD-Borsten, Clinical Breast Grow Serum (crème) en Siluette for Woman Crème in een laboratorium op de aanwezigheid van puur oestradiol (vrouwelijk hormoon), maar dat is (gelukkig!) niet aangetroffen. Er is wel oestrogene activiteit in de middelen vastgesteld. Het is niets meer dan een uiterst zwak effect, dat bij crèmes nog zwakker is dan bij pillen. De oestrogene effecten zijn zo zwak dat het zeer onwaarschijnlijk is dat deze pillen enig effect zullen hebben; gewenst, noch ongewenst. In het meest gunstige geval werken ze dus niet en kosten ze alleen maar veel geld. De borstvergrotende middelen zouden werkzaam zijn dankzij “fyto-oestrogenen”. Deze fyto-oestrogenen, isoflavonen genaamd, betreffen planaardige bestanddelen die onder meer in soja zitten. In theorie kunnen ze inderdaad een uiterst licht oestrogeen effect hebben in het lichaam, maar de werking van plantaardig oestrogeen is slechts een tienduizendste van synthetische oestrogenen zoals die voorkomen in o.a. de anticonceptiepil. En zelfs van de pil krijg je niet zomaar grotere borsten… Als dit soort “borstgroeimiddelen” bovendien echt één tot twee cupmaten grotere borsten zouden bewerkstelligen, dan zouden er gegarandeerd (gevaarlijke!) nadelen aan verbonden zijn. Hier zijn namelijk sterk-werkende hormonen voor nodig die je hele lichaam kunnen ontregelen. Conclusie: ik zou niemand aanraden om aan BreastGro te beginnen, want de producent raadt niet voor niets af om ze te gebruiken tijdens zwangerschap of borstvoeding. Er zullen dus heus wel -al dan niet gematigde- risico’s aan kleven. Kortom: werken ze niet dan is dat zonde voor je geld; werken ze wel, dan zijn ze hoogstwaarschijnlijk gevaarlijk… Groeten, Paul

Plaats een reactie


Je reactie wordt voor publicatie gekeurd door de redactie en dient te voldoen aan de regels voor reacties.